أَخْبَرَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، عَنِ ابْنِ أَبِي زَائِدَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ أَخْبَرَتْنِي عَمْرَةُ، أَنَّهَا سَمِعَتْ عَائِشَةَ، تَقُولُ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِخَمْسٍ بَقِينَ مِنْ ذِي الْقَعْدَةِ لاَ نُرَى إِلاَّ الْحَجَّ حَتَّى إِذَا دَنَوْنَا مِنْ مَكَّةَ أَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَنْ لَمْ يَكُنْ مَعَهُ هَدْىٌ إِذَا طَافَ بِالْبَيْتِ أَنْ يَحِلَّ .
Бизга Ҳаннод ибн ас-Сарий хабар берди, Ибн Абу Зоидадан, у деди: бизга Яҳё ибн Саид ривоят қилди, у деди: менга Амра хабар берди, у Оиша (розияллаҳу анҳо)нинг шундай деяётганини эшитганини (айтди): Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан зул-қаъда ойидан беш кун қолганда, фақат ҳажни (қилишни) кўзлаб чиқдик. Маккага яқинлашганимизда, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўзи билан ҳадйи (қурбонлик мол) бўлмаганларга, Байтни тавоф қилганларидан кейин эҳромдан чиқишни амр қилдилар.