أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ، { عَبْدِ } الْحَكَمِ عَنْ شُعَيْبٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ الْهَادِ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ طَافَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْبَيْتِ سَبْعًا رَمَلَ مِنْهَا ثَلاَثًا وَمَشَى أَرْبَعًا ثُمَّ قَامَ عِنْدَ الْمَقَامِ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ وَقَرَأَ { وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى } وَرَفَعَ صَوْتَهُ يُسْمِعُ النَّاسَ ثُمَّ انْصَرَفَ فَاسْتَلَمَ ثُمَّ ذَهَبَ فَقَالَ " نَبْدَأُ بِمَا بَدَأَ اللَّهُ بِهِ " . فَبَدَأَ بِالصَّفَا فَرَقِيَ عَلَيْهَا حَتَّى بَدَا لَهُ الْبَيْتُ وَقَالَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ " لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ " . وَكَبَّرَ اللَّهَ وَحَمِدَهُ ثُمَّ دَعَا بِمَا قُدِّرَ لَهُ ثُمَّ نَزَلَ مَاشِيًا حَتَّى تَصَوَّبَتْ قَدَمَاهُ فِي بَطْنِ الْمَسِيلِ فَسَعَى حَتَّى صَعِدَتْ قَدَمَاهُ ثُمَّ مَشَى حَتَّى أَتَى الْمَرْوَةَ فَصَعِدَ فِيهَا ثُمَّ بَدَا لَهُ الْبَيْتُ فَقَالَ " لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ " . قَالَ ذَلِكَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ ذَكَرَ اللَّهَ وَسَبَّحَهُ وَحَمِدَهُ ثُمَّ دَعَا عَلَيْهَا بِمَا شَاءَ اللَّهُ فَعَلَ هَذَا حَتَّى فَرَغَ مِنَ الطَّوَافِ .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Абдулҳакам хабар бериб, у Шуайбдан (ривоят қилди), у деди: бизга ал-Лайс хабар бериб, у Ибнул-Ҳоддан, у Жаъфар ибн Муҳаммаддан, у отасидан, у Жобирдан (ривоят қилди), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Байт атрофида етти марта тавоф қилдилар, улардан учтасида рамл қилдилар (чаққон юрдилар) ва тўрттасида (оддий) юрдилар. Кейин Мақом (Иброҳим) олдида туриб икки ракат намоз ўқидилар ва: «Иброҳим мақомидан намозгоҳ тутинглар» деб ўқидилар ва одамларга эшиттириб овозларини кўтардилар. Кейин қайтиб (Ҳажарул-Асвадни) истилом қилдилар (қўл теккиздилар), сўнг (саъйга) бориб: «Аллаҳ нима билан бошлаган бўлса, биз ҳам шу билан бошлаймиз,» дедилар. Бас, Сафодан бошладилар, унга чиқдилар, ҳатто Байт уларга кўриниб турди ва уч марта: «Ла илаҳа иллаллаҳу ваҳдаҳу ла шарика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамду, юҳйи ва юмиту ва ҳува ала кулли шайъин қадир (Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, У ёлғиз, Унинг шериги йўқ, мулк Уники ва ҳамд Уники, У тирилтирар ва ўлдирар, У ҳар нарсага қодирдир),» дедилар. Аллаҳга такбир айтиб, Унга ҳамд айтдилар, кейин ўзларига муқаддар қилинган нарсани сўраб дуо қилдилар. Сўнг юриб тушдилар, ҳатто оёқлари сойлик тубига етганда, оёқлари (яна юқорига) кўтарилгунча саъй қилдилар (чопдилар). Кейин юриб Марвага келдилар, унга чиқдилар, сўнг Байт уларга кўриниб: «Ла илаҳа иллаллаҳу ваҳдаҳу ла шарика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамду ва ҳува ала кулли шайъин қадир (Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, У ёлғиз, Унинг шериги йўқ, мулк Уники ва ҳамд Уники, У ҳар нарсага қодирдир),» дедилар. Буни уч марта айтдилар. Сўнг Аллаҳни зикр қилиб, тасбеҳ ва ҳамд айтдилар, кейин Аллаҳ хоҳлаган нарсани сўраб унда (Марва устида) дуо қилдилар. Бундай қилишни тавофни (саъйни) тугатгунларича (давом эттирдилар).