باب مَا يَفْعَلُ مَنْ أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ وَأَهْدَى
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا سُوَيْدٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ فَمِنَّا مَنْ أَهَلَّ بِالْحَجِّ وَمِنَّا مَنْ أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ وَأَهْدَى فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ وَلَمْ يُهْدِ فَلْيَحْلِلْ وَمَنْ أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ فَأَهْدَى فَلاَ يَحِلَّ وَمَنْ أَهَلَّ بِحَجَّةٍ فَلْيُتِمَّ حَجَّهُ " . قَالَتْ عَائِشَةُ وَكُنْتُ مِمَّنْ أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ .
Бизга Муҳаммад ибн Ҳотим хабар бериб, деди: бизга Сувайд хабар бериб, деди: бизга Абдуллаҳ, Юнусдан, у ибн Шиҳобдан, у Урвадан, у Оиша (розияллаҳу анҳо)дан хабар берди. У деди: «Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан Видолашув ҳажида чиқдик. Биздан кимдир ҳаж учун, кимдир умра учун эҳром боғлаб ният қилди ва ҳадий (қурбонлик) олиб келди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким умра учун ният қилиб ҳадий олиб келмаган бўлса, иҳромдан чиқсин; ким умра учун ният қилиб ҳадий олиб келган бўлса, иҳромдан чиқмасин; ким ҳаж учун ният қилган бўлса, ҳажини тўла қилсин,» дедилар.» Оиша деди: «Мен умра учун ният қилганлардан эдим.»
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْمُبَارَكِ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو هِشَامٍ، قَالَ حَدَّثَنَا وُهَيْبُ بْنُ خَالِدٍ، عَنْ مَنْصُورِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أُمِّهِ، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ، قَالَتْ قَدِمْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُهِلِّينَ بِالْحَجِّ فَلَمَّا دَنَوْنَا مِنْ مَكَّةَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ لَمْ يَكُنْ مَعَهُ هَدْىٌ فَلْيَحْلِلْ وَمَنْ كَانَ مَعَهُ هَدْىٌ فَلْيُقِمْ عَلَى إِحْرَامِهِ " . قَالَتْ وَكَانَ مَعَ الزُّبَيْرِ هَدْىٌ فَأَقَامَ عَلَى إِحْرَامِهِ وَلَمْ يَكُنْ مَعِي هَدْىٌ فَأَحْلَلْتُ فَلَبِسْتُ ثِيَابِي وَتَطَيَّبْتُ مِنْ طِيبِي ثُمَّ جَلَسْتُ إِلَى الزُّبَيْرِ فَقَالَ اسْتَأْخِرِي عَنِّي . فَقُلْتُ أَتَخْشَى أَنْ أَثِبَ عَلَيْكَ
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн ал-Муборак хабар бериб, деди: бизга Абу Ҳишом ривоят қилди, у деди: бизга Вуҳайб ибн Холид, Мансур ибн Абдурраҳмондан, у онасидан, у Асмо бинт Абу Бакр (розияллаҳу анҳо)дан ривоят қилди. У деди: «Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан ҳаж учун талбия айтиб (эҳром боғлаб) келдик. Маккага яқинлашганимизда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Кимда ҳадий (қурбонлик) бўлмаса, иҳромдан чиқсин; кимда ҳадий бўлса, иҳромида турсин,» дедилар.» У деди: «Зубайрнинг ёнида ҳадий бор эди, шунинг учун у иҳромида турди. Менинг ёнимда ҳадий йўқ эди, шунинг учун мен иҳромдан чиқдим, кийимларимни кийдим ва атримдан хушбўйландим. Сўнг Зубайрнинг ёнига ўтирдим. У: «Мендан узоқлаш,» деди. Мен: «Сенинг устингга сакраб чиқишимдан қўрқяпсанми?» дедим.»