أَخْبَرَنَا نُوحُ بْنُ حَبِيبٍ الْقُومَسِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عَطَاءٌ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَعْلَى بْنِ أُمَيَّةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ قَالَ لَيْتَنِي أَرَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يُنْزَلُ عَلَيْهِ فَبَيْنَا نَحْنُ بِالْجِعِرَّانَةِ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي قُبَّةٍ فَأَتَاهُ الْوَحْىُ فَأَشَارَ إِلَىَّ عُمَرُ أَنْ تَعَالَ فَأَدْخَلْتُ رَأْسِي الْقُبَّةَ فَأَتَاهُ رَجُلٌ قَدْ أَحْرَمَ فِي جُبَّةٍ بِعُمْرَةٍ مُتَضَمِّخٌ بِطِيبٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا تَقُولُ فِي رَجُلٍ قَدْ أَحْرَمَ فِي جُبَّةٍ إِذْ أُنْزِلَ عَلَيْهِ الْوَحْىُ فَجَعَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَغِطُّ لِذَلِكَ فَسُرِّيَ عَنْهُ فَقَالَ " أَيْنَ الرَّجُلُ الَّذِي سَأَلَنِي آنِفًا " . فَأُتِيَ بِالرَّجُلِ فَقَالَ " أَمَّا الْجُبَّةُ فَاخْلَعْهَا وَأَمَّا الطِّيبُ فَاغْسِلْهُ ثُمَّ أَحْدِثْ إِحْرَامًا " . قَالَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ " ثُمَّ أَحْدِثْ إِحْرَامًا " . مَا أَعْلَمُ أَحَدًا قَالَهُ غَيْرَ نُوحِ بْنِ حَبِيبٍ وَلاَ أَحْسِبُهُ مَحْفُوظًا وَاللَّهُ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى أَعْلَمُ .
Бизга Нуҳ ибн Ҳабиб ал-Қумасий хабар берди, у деди: бизга Яҳё ибн Саид ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Журайж ривоят қилди, у деди: менга Ато ривоят қилди, у Сафвон ибн Яъло ибн Умайядан, у отасидан (ривоят қилдики), у деди: «Қанийди мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни ваҳий нозил бўлаётганида кўрсам,» дегандим. Биз Жиърронада эдик, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) чодирда эдилар, уларга ваҳий келди. Умар менга «кел» деб ишора қилди, мен бошимни чодирга киритдим. Шунда у кишининг олдига умра учун жубба (кийим)да иҳромга кирган, атир суртган бир киши келди ва: «Ё Расулаллаҳ, жуббада иҳромга кирган киши ҳақида нима дейсиз?» деди. Шу пайт у кишига ваҳий нозил қилинди ва Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) шу сабабли (оғир) нафас олдилар. Сўнгра (ваҳий ҳолати) кўтарилгач, у: «Ҳозиргина мендан сўраган киши қани?» дедилар. Ҳалиги киши олиб келинди ва у: «Жуббага келсак, уни еч, атирга келсак, уни ювиб ташла, сўнгра иҳромни янгидан бошла,» дедилар. Абу Абдураҳмон (Насоий) деди: «Сўнгра иҳромни янгидан бошла» (деган зиёдани) Нуҳ ибн Ҳабибдан бошқа бирор киши айтганини билмайман ва уни маҳфуз (ишончли) деб ҳисобламайман. Субҳонаҳу ва таоло бўлмиш Аллаҳ энг билгувчидир.