أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ، أَرَادَ الْحَجَّ عَامَ نَزَلَ الْحَجَّاجُ بِابْنِ الزُّبَيْرِ فَقِيلَ لَهُ إِنَّهُ كَائِنٌ بَيْنَهُمْ قِتَالٌ وَأَنَا أَخَافُ أَنْ يَصُدُّوكَ . قَالَ لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ إِذًا أَصْنَعَ كَمَا صَنَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِنِّي أُ��ْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ أَوْجَبْتُ عُمْرَةً . ثُمَّ خَرَجَ حَتَّى إِذَا كَانَ بِظَاهِرِ الْبَيْدَاءِ قَالَ مَا شَأْنُ الْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ إِلاَّ وَاحِدٌ أُشْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ أَوْجَبْتُ حَجًّا مَعَ عُمْرَتِي . وَأَهْدَى هَدْيًا اشْتَرَاهُ بِقُدَيْدٍ ثُمَّ انْطَلَقَ يُهِلُّ بِهِمَا جَمِيعًا حَتَّى قَدِمَ مَكَّةَ فَطَافَ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ وَلَمْ يَزِدْ عَلَى ذَلِكَ وَلَمْ يَنْحَرْ وَلَمْ يَحْلِقْ وَلَمْ يُقَصِّرْ وَلَمْ يَحِلَّ مِنْ شَىْءٍ حَرُمَ مِنْهُ حَتَّى كَانَ يَوْمُ النَّحْرِ فَنَحَرَ وَحَلَقَ فَرَأَى أَنْ قَدْ قَضَى طَوَافَ الْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ بِطَوَافِهِ الأَوَّلِ وَقَالَ ابْنُ عُمَرَ كَذَلِكَ فَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Қутайба хабар берди, у деди: бизга ал-Лайс ривоят қилди, Нофиъдан (ривоят қилдики), Ибн Умар Ҳажжож Ибн Зубайрга (қарши) тушган йили ҳажни (қилишни) ирода қилди. Шунда унга айтилди: «Улар ўртасида жанг бўлиши тайин, мен улар сени (ҳаждан) тўсиб қўйишларидан қўрқаман.» У деди: «Сизлар учун Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)да гўзал ўрнак бордир. Ундай бўлса, мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қилганларидек қиламан. Мен сизларни гувоҳ қиламанки, мен умрани (ўзимга) вожиб қилдим.» Сўнг у чиқди, токи Байдонинг очиқ (жойи)га етганида деди: «Ҳаж билан умранинг иши биттадан бошқа нарса эмас (яъни бир хил). Мен сизларни гувоҳ қиламанки, умрамга (қўшиб) ҳажни ҳам (ўзимга) вожиб қилдим.» У Қудайдда сотиб олган ҳадийни ҳайдаб келди, сўнг иккаласига (ҳаж ва умрага) бирга эҳром (талбия) айтиб йўлга тушди, токи Маккага келди. У Байтни ва Сафо билан Марвани тавоф қилди, бундан ортиғини қилмади, (ҳадий) сўймади, соч олдирмади, қисқартирмади ва ўзига ҳаром бўлган бирор нарсадан ҳам эҳромдан чиқмади, токи Наҳр (қурбонлик) куни бўлди. Шунда у (ҳадий) сўйди ва соч олдирди. У биринчи тавофи билан ҳаж ва умра тавофини адо этган деб ҳисоблади. Ибн Умар деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳам шундай қилганлар.»