أَخْبَرَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عُلَيَّةَ، قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامٌ الدَّسْتَوَائِيُّ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَبِي حَسَّانَ الأَعْرَجِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمَّا أَتَى ذَا الْحُلَيْفَةِ أَشْعَرَ الْهَدْىَ مِنْ جَانِبِ السَّنَامِ الأَيْمَنِ ثُمَّ أَمَاطَ عَنْهُ الدَّمَ ثُمَّ قَلَّدَهُ نَعْلَيْنِ ثُمَّ رَكِبَ نَاقَتَهُ فَلَمَّا اسْتَوَتْ بِهِ الْبَيْدَاءَ أَحْرَمَ بِالْحَجِّ وَأَحْرَمَ عِنْدَ الظُّهْرِ وَأَهَلَّ بِالْحَجِّ .
Бизга Яъқуб ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга ибн Улайя ривоят қилди, у деди: бизга Ҳишом ад-Даставоий, Қатодадан, у Абу Ҳассон ал-Аъраждан, у ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Зул-Ҳулайфага келганларида қурбонликни ўнг томондан, ўркачининг ён томонидан белгилаб (шаър қилиб) қўйдилар, сўнг ундан қонни артиб ташладилар, сўнг унга бир жуфт ковуш тақдилар, сўнг туяларига миндилар. Туя у зотни кўтариб ал-Байдога (етиб, қиём ҳолатига) келганда, ҳажга эҳром боғладилар ва пешин пайти эҳромга кириб, ҳажга талбия айтдилар.