أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ امْرَأَةً، مِنْ خَثْعَمَ سَأَلَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم غَدَاةَ جَمْعٍ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَرِيضَةُ اللَّهِ فِي الْحَجِّ عَلَى عِبَادِهِ أَدْرَكَتْ أَبِي شَيْخًا كَبِيرًا لاَ يَسْتَمْسِكُ عَلَى الرَّحْلِ أَفَأَحُجُّ عَنْهُ قَالَ " نَعَمْ " .
Бизга Қутайба хабар бериб, деди: бизга Суфён аз-Зуҳрийдан ривоят қилиб, деди, у Сулаймон ибн Ясордан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), Хасъам (қабиласи)дан бўлган бир аёл Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан Жамъ (Муздалифа) тонггида сўраб, деди: «Ё Расулуллаҳ, Аллаҳнинг бандаларига ҳаждаги фаризаси отамга кенг ёшли, улган чол ҳолида етди; у туянинг эгарида ўтира олмайди, мен у номидан ҳажж қилайми?» деди. У: «Ҳа,» дедилар.