أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ سَوَّادٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ، وَذَكَرَ، آخَرَ قَبْلَهُ عَنْ عُمَارَةَ بْنِ غَزِيَّةَ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ أُحُدٍ وَوَلَّى النَّاسُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي نَاحِيَةٍ فِي اثْنَىْ عَشَرَ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ وَفِيهِمْ طَلْحَةُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ فَأَدْرَكَهُمُ الْمُشْرِكُونَ فَالْتَفَتَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ " مَنْ لِلْقَوْمِ " . فَقَالَ طَلْحَةُ أَنَا . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَمَا أَنْتَ " . فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ أَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ . فَقَالَ " أَنْتَ " . فَقَاتَلَ حَتَّى قُتِلَ ثُمَّ الْتَفَتَ فَإِذَا الْمُشْرِكُونَ فَقَالَ " مَنْ لِلْقَوْمِ " . فَقَالَ طَلْحَةُ أَنَا . قَالَ " كَمَا أَنْتَ " . فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ أَنَا . فَقَالَ " أَنْتَ " . فَقَاتَلَ حَتَّى قُتِلَ ثُمَّ لَمْ يَزَلْ يَقُولُ ذَلِكَ وَيَخْرُجُ إِلَيْهِمْ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَيُقَاتِلُ قِتَالَ مَنْ قَبْلَهُ حَتَّى يُقْتَلَ حَتَّى بَقِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَطَلْحَةُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ لِلْقَوْمِ " . فَقَالَ طَلْحَةُ أَنَا . فَقَاتَلَ طَلْحَةُ قِتَالَ الأَحَدَ عَشَرَ حَتَّى ضُرِبَتْ يَدُهُ فَقُطِعَتْ أَصَابِعُهُ فَقَالَ حَسِّ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَوْ قُلْتَ بِسْمِ اللَّهِ لَرَفَعَتْكَ الْمَلاَئِكَةُ وَالنَّاسُ يَنْظُرُونَ " . ثُمَّ رَدَّ اللَّهُ الْمُشْرِكِينَ .
Бизга Амр ибн Саввод хабар берди, у деди: бизга Ибн Ваҳб хабар берди, у деди: менга Яҳё ибн Айюб хабар берди ва ундан олдин бошқа бировни ҳам зикр қилди, у Умора ибн Ғазийядан, у Абуз-Зубайрдан, у Жобир ибн Абдуллаҳдан (ривоят қилдики), у деди: Уҳуд куни бўлганида, одамлар (жангдан) юз ўгириб қочишди ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир четда ансорлардан ўн икки киши билан (ёлғиз) қолдилар, улар орасида Талҳа ибн Убайдуллаҳ ҳам бор эди. Мушриклар уларга етиб келишганида, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўгирилиб: «Бу қавмга ким (қарши туради)?» дедилар. Талҳа: «Мен,» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Сен турган жойингда қол,» дедилар. Ансорлардан бир киши: «Мен, эй Аллаҳнинг Расули,» деди. У: «Сен (чиқ),» дедилар. У ўлдирилгунча жанг қилди. Сўнг (Набий) ўгирилса, мушриклар (яна яқинлашибди). У: «Бу қавмга ким?» дедилар. Талҳа: «Мен,» деди. У: «Сен турган жойингда қол,» дедилар. Ансорлардан бир киши: «Мен,» деди. У: «Сен,» дедилар. У ўлдирилгунча жанг қилди. Сўнг (Набий) шуни айтишда давом этдилар ва уларга ансорлардан бир киши чиқиб, ўзидан олдингидек ўлдирилгунча жанг қилаверди, ниҳоят Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан Талҳа ибн Убайдуллаҳ (ёлғиз) қолди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бу қавмга ким?» дедилар. Талҳа: «Мен,» деди. Шунда Талҳа ўн бир киши(нинг жанги)дек жанг қилди, ниҳоят қўлига зарба тегиб, бармоқлари кесилди. У: «Воҳ!» деб юборди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Агар «Бисмиллаҳ» деганингда эди, одамлар қараб турган ҳолда малоикалар сени (осмонга) кўтариб чиқар эди,» дедилар. Сўнг Аллаҳ мушрикларни қайтарди.