أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ سَوَّادٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ، وَعَبْدُ اللَّهِ، ابْنَا كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ سَلَمَةَ بْنَ الأَكْوَعِ، قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ خَيْبَرَ قَاتَلَ أَخِي قِتَالاً شَدِيدًا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَارْتَدَّ عَلَيْهِ سَيْفُهُ فَقَتَلَهُ فَقَالَ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي ذَلِكَ وَشَكُّوا فِيهِ رَجُلٌ مَاتَ بِسِلاَحِهِ قَالَ سَلَمَةُ فَقَفَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ خَيْبَرَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ أَرْتَجِزَ بِكَ فَأَذِنَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رضى الله عنه اعْلَمْ مَا تَقُولُ فَقُلْتُ وَاللَّهِ لَوْلاَ اللَّهُ مَا اهْتَدَيْنَا وَلاَ تَصَدَّقْنَا وَلاَ صَلَّيْنَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " صَدَقْتَ " . فَأَنْزِلَنْ سَكِينَةً عَلَيْنَا وَثَبِّتِ الأَقْدَامَ إِنْ لاَقَيْنَا وَالْمُشْرِكُونَ قَدْ بَغَوْا عَلَيْنَا فَلَمَّا قَضَيْتُ رَجَزِيَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ قَالَ هَذَا " . قُلْتُ أَخِي . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَرْحَمُهُ اللَّهُ " . فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ إِنَّ نَاسًا لَيَهَابُونَ الصَّلاَةَ عَلَيْهِ يَقُولُونَ رَجُلٌ مَاتَ بِسِلاَحِهِ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَاتَ جَاهِدًا مُجَاهِدًا " . قَالَ ابْنُ شِهَابٍ ثُمَّ سَأَلْتُ ابْنًا لِسَلَمَةَ بْنِ الأَكْوَعِ فَحَدَّثَنِي عَنْ أَبِيهِ مِثْلَ ذَلِكَ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ حِينَ قُلْتُ إِنَّ نَاسًا لَيَهَابُونَ الصَّلاَةَ عَلَيْهِ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَذَبُوا مَاتَ جَاهِدًا مُجَاهِدًا فَلَهُ أَجْرُهُ مَرَّتَيْنِ " . وَأَشَارَ بِأُصْبُعَيْهِ .
Бизга Амр ибн Саввод хабар берди, у деди: бизга Ибн Ваҳб хабар берди, у деди: бизга Юнус хабар берди, у Ибн Шиҳобдан (ривоят қилиб), у деди: менга Абдураҳмон ва Абдуллаҳ — Каъб ибн Моликнинг икки ўғли — хабар бердики, Салама ибнул-Акваъ деди: Хайбар куни бўлганида, акам Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга қаттиқ жанг қилди, шунда қиличи ўзига қайтиб, уни ўлдириб қўйди. Бунинг ҳақида Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобалари (гап) айтиб, ундан шубҳага тушишди: «Бир киши ўз қуролидан ўлди (шаҳидмикан?)». Салама деди: Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбардан қайтиб келганларида, мен: «Эй Аллаҳнинг Расули, сизнинг ҳақингизда ражаз шеър айтишимга рухсат берасизми?» дедим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга рухсат бердилар. Умар ибнул-Хаттоб (розияллаҳу анҳу): «Нима деяётганингни бил,» деди. Мен: «Аллаҳга қасамки, агар Аллаҳ бўлмаганда, биз ҳидоят топмас, садақа ҳам бермас ва намоз ҳам ўқимас эдик,» дедим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Тўғри айтдинг,» дедилар. (Мен давом эттирдим:) «Бизга сокинлик нозил қилгин, агар (душман билан) учрашсак, қадамларни собит қилгин, мушриклар бизга зулм қилдилар.» Ражазимни тугатганимда, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Буни ким айтди?» дедилар. Мен: «Акам,» дедим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аллаҳ унга раҳм қилсин,» дедилар. Мен: «Эй Аллаҳнинг Расули, Аллаҳга қасамки, баъзи одамлар унга (жаноза) намозини ўқишдан қўрқиб: «У ўз қуролидан ўлган киши,» дейишяпти,» дедим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «У мужоҳид бўлиб, жиҳод қилган ҳолда вафот этди,» дедилар. Ибн Шиҳоб деди: Сўнг мен Салама ибнул-Акваънинг бир ўғлидан сўрадим, у отасидан шунга ўхшашни менга ривоят қилди, фақат шуни айтдики: мен: «Баъзи одамлар унга намоз ўқишдан қўрқишяпти,» деганимда, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ёлғон айтишди, у мужоҳид бўлиб, жиҳод қилган ҳолда вафот этди, унга ажри икки марта берилади,» дедилар ва икки бармоқлари билан ишора қилдилар.