أَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ سَلاَّمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي قَالَ، حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ الْمُعَلِّمُ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بُرَيْدَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي عَامِرُ بْنُ شَرَاحِيلَ الشَّعْبِيُّ، أَنَّهُ سَمِعَ فَاطِمَةَ بِنْتَ قَيْسٍ، - وَكَانَتْ مِنَ الْمُهَاجِرَاتِ الأُوَلِ - قَالَتْ خَطَبَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ فِي نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم وَخَطَبَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى مَوْلاَهُ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ وَقَدْ كُنْتُ حُدِّثْتُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ أَحَبَّنِي فَلْيُحِبَّ أُسَامَةَ " . فَلَمَّا كَلَّمَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قُلْتُ أَمْرِي بِيَدِكَ فَأَنْكِحْنِي مَنْ شِئْتَ . فَقَالَ " انْطَلِقِي إِلَى أُمِّ شَرِيكٍ " . وَأُمُّ شَرِيكٍ امْرَأَةٌ غَنِيَّةٌ مِنَ الأَنْصَارِ عَظِيمَةُ النَّفَقَةِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ يَنْزِلُ عَلَيْهَا الضِّيفَانُ فَقُلْتُ سَأَفْعَلُ . قَالَ " لاَ تَفْعَلِي فَإِنَّ أُمَّ شَرِيكٍ كَثِيرَةُ الضِّيفَانِ فَإِنِّي أَكْرَهُ أَنْ يَسْقُطَ عَنْكِ خِمَارُكِ أَوْ يَنْكَشِفَ الثَّوْبُ عَنْ سَاقَيْكِ فَيَرَى الْقَوْمُ مِنْكِ بَعْضَ مَا تَكْرَهِينَ وَلَكِنِ انْتَقِلِي إِلَى ابْنِ عَمِّكِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ أُمِّ مَكْتُومٍ " . وَهُوَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي فِهْرٍ فَانْتَقَلْتُ إِلَيْهِ . مُخْتَصَرٌ .
Менга Абдурраҳмон ибн Муҳаммад ибн Саллом хабар берди, у деди: бизга Абдуссамад ибн Абдулворис ривоят қилди, у деди: отамдан эшитдим, у деди: бизга Ҳусайн ал-Муъаллим ривоят қилди, у деди: менга Абдуллаҳ ибн Бурайда ривоят қилди, у деди: менга Омир ибн Шароҳил аш-Шаъбий ривоят қилдики, у Фотима бинт Қайсдан — у дастлабки муҳожир аёллардан эди — эшитган, у деди: Менга Абдурраҳмон ибн Авф, Муҳаммад (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан бир гуруҳ қаторида совчи бўлди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эса менга ўзларининг озодкардаси Усома ибн Зайд учун совчи бўлдилар. Менга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким мени севса, Усомани севсин,» дегани айтилган эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга гапирганларида мен: «Менинг ишим сизнинг қўлингизда, кимни хоҳласангиз, ўшанга мени никоҳланг,» дедим. (Расулуллаҳ): «Умму Шарикнинг олдига бор,» дедилар. Умму Шарик ансорлардан бўлган бой аёл бўлиб, Аллаҳ азза ва жалла йўлида кўп нафақа сарфлар, унинг ҳузурига меҳмонлар тушар эди. Мен: «Шундай қиламан,» дедим. (Расулуллаҳ): «Буни қилма, чунки Умму Шарикнинг меҳмонлари кўп, мен сенинг рўмолчанг тушиб қолишини ёки кийиминг болдирларингдан очилиб қолиб, қавм сендан ўзинг ёқтирмайдиган нарсани кўришини ёқтирмайман. Балки амакингнинг ўғли Абдуллаҳ ибн Амр ибн Умму Мактумнинг олдига кўч,» дедилар — у Бану Фиҳр (қабиласи)дан бўлган киши эди. Шунда мен унинг олдига кўчдим. (Ҳадис) қисқартирилган.