أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْمُبَارَكِ، قَالَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، يُحَدِّثُ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، رضى الله عنه حَدَّثَنَا قَالَ يَعْنِي تَأَيَّمَتْ حَفْصَةُ بِنْتُ عُمَرَ مِنْ خُنَيْسِ بْنِ حُذَافَةَ السَّهْمِيِّ - وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَتُوُفِّيَ بِالْمَدِينَةِ - قَالَ عُمَرُ فَأَتَيْتُ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَعَرَضْتُ عَلَيْهِ حَفْصَةَ بِنْتَ عُمَرَ قَالَ قُلْتُ إِنْ شِئْتَ أَنْكَحْتُكَ حَفْصَةَ . قَالَ سَأَنْظُرُ فِي أَمْرِي فَلَبِثْتُ لَيَالِيَ ثُمَّ لَقِيَنِي فَقَالَ قَدْ بَدَا لِي أَنْ لاَ أَتَزَوَّجَ يَوْمِي هَذَا . قَالَ عُمَرُ فَلَقِيتُ أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَ رضى الله عنه فَقُلْتُ إِنْ شِئْتَ زَوَّجْتُكَ حَفْصَةَ بِنْتَ عُمَرَ . فَصَمَتَ أَبُو بَكْرٍ فَلَمْ يَرْجِعْ إِلَىَّ شَيْئًا فَكُنْتُ عَلَيْهِ أَوْجَدَ مِنِّي عَلَى عُثْمَانَ فَلَبِثْتُ لَيَالِيَ ثُمَّ خَطَبَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَنْكَحْتُهَا إِيَّاهُ فَلَقِيَنِي أَبُو بَكْرٍ فَقَالَ لَعَلَّكَ وَجَدْتَ عَلَىَّ حِينَ عَرَضْتَ عَلَىَّ حَفْصَةَ فَلَمْ أَرْجِعْ إِلَيْكَ شَيْئًا . قَالَ عُمَرُ قُلْتُ نَعَمْ . قَالَ فَإِنَّهُ لَمْ يَمْنَعْنِي أَنْ أَرْجِعَ إِلَيْكَ شَيْئًا فِيمَا عَرَضْتَ عَلَىَّ إِلاَّ أَنِّي قَدْ كُنْتُ عَلِمْتُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ ذَكَرَهَا وَلَمْ أَكُنْ لأُفْشِيَ سِرَّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَوْ تَرَكَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَبِلْتُهَا .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн ал-Муборак ривоят қилди, у деди: бизга Яъқуб ибн Иброҳим ибн Саъд ривоят қилди, у деди: бизга отам ривоят қилди, у Солиҳдан, у Ибн Шиҳобдан (ривоят қилди), у деди: менга Солим ибн Абдуллаҳ хабар бердики, у Абдуллаҳ ибн Умарнинг шундай ривоят қилганини эшитган: Умар ибн ал-Хаттоб (розияллаҳу анҳу) бизга шундай ривоят қилди, у деди: яъни Ҳафса бинти Умар, Хунайс ибн Ҳузофа ас-Саҳмийдан бева қолди — у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан эди ва Мадинада вафот этди. Умар деди: «Мен Усмон ибн Аффон (розияллаҳу анҳу)нинг олдига келдим ва унга Ҳафса бинти Умарни (никоҳга) таклиф қилдим. Мен: «Агар истасанг, сени Ҳафсага уйлантираман,» дедим. У: «Ўз ишимни ўйлаб кўраман,» деди. Мен бир неча кеча кутдим, сўнг у мени учратиб: «Шу кунларимда уйланмаслик (фикри) менда пайдо бўлди,» деди.» Умар деди: «Сўнг мен Абу Бакр ас-Сиддиқ (розияллаҳу анҳу)ни учратдим ва: «Агар истасанг, сени Ҳафса бинти Умарга уйлантираман,» дедим. Абу Бакр жим турди ва менга ҳеч нарса қайтармади (жавоб бермади). Мен унга Усмондан кўра кўпроқ хафа бўлдим. Бир неча кеча кутдим, сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга совчи қўйдилар ва мен уни у зотга никоҳлаб бердим. Кейин Абу Бакр мени учратиб: «Ҳафсани сенга таклиф қилганингда, мен сенга ҳеч нарса қайтармаганим (жавоб бермаганим) учун менга хафа бўлган бўлсанг керак,» деди.» Умар деди: «Мен: «Ҳа,» дедим.» У деди: «Сен менга таклиф қилган нарсада сенга ҳеч нарса қайтаришимга (жавоб беришимга) фақат шу нарса тўсқинлик қилдики, мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни эслаганларини билган эдим, мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг сирини фош қилмоқчи эмас эдим. Агар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни тарк этганларида, мен уни қабул қилган бўлардим.»