باب مَا يُسْتَحَبُّ مِنَ الْكَلاَمِ عِنْدَ النِّكَاحِ .
أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْثَرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ أَبِي الأَحْوَصِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ عَلَّمَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم التَّشَهُّدَ فِي الصَّلاَةِ وَالتَّشَهُّدَ فِي الْحَاجَةِ قَالَ التَّشَهُّدُ فِي الْحَاجَةِ " أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ نَسْتَعِينُهُ وَنَسْتَغْفِرُهُ وَنَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ شُرُورِ أَنْفُسِنَا مَنْ يَهْدِهِ اللَّهُ فَلاَ مُضِلَّ لَهُ وَمَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَلاَ هَادِيَ لَهُ وَأَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ " . وَيَقْرَأُ ثَلاَثَ آيَاتٍ .
Бизга Қутайба хабар бериб, деди: бизга Абсар ривоят қилди, у ал-Аъмашдан, у Абу Ишоқдан, у Абул-Аҳвасдан, у Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга намоздаги ташаҳҳудни ва ҳожатдаги (хутбадаги) ташаҳҳудни ўргатдилар. Ҳожатдаги ташаҳҳуд (шундай) дедилар: «Ҳамд Аллаҳга хосдир, Ундан ёрдам сўраймиз ва Ундан мағфират тилаймиз, нафсларимизнинг ёмонликларидан Аллаҳдан паноҳ тилаймиз. Аллаҳ кимни ҳидоят қилса, уни адаштирувчи йўқ; Аллаҳ кимни адаштирса, унга ҳидоят қилувчи йўқ. Гувоҳлик бераманки, Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, ва гувоҳлик бераманки, Муҳаммад Унинг бандаси ва элчисидир.» Сўнг учта оят ўқийди.
أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ زَكَرِيَّا بْنِ أَبِي زَائِدَةَ، عَنْ دَاوُدَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ رَجُلاً، كَلَّمَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِي شَىْءٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الْحَمْدَ لِلَّهِ نَحْمَدُهُ وَنَسْتَعِينُهُ مَنْ يَهْدِهِ اللَّهُ فَلاَ مُضِلَّ لَهُ وَمَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَلاَ هَادِيَ لَهُ وَأَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ أَمَّا بَعْدُ " .
Бизга Амр ибн Мансур хабар бериб, деди: бизга Муҳаммад ибн Исо ривоят қилиб, деди: бизга Яҳё ибн Закариё ибн Абу Зоида ривоят қилди, у Довуддан, у Амр ибн Саиддан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), бир киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирор нарса ҳақида гаплашди, шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта, ҳамд Аллаҳга хосдир, Унга ҳамд айтамиз ва Ундан ёрдам сўраймиз. Аллаҳ кимни ҳидоят қилса, уни адаштирувчи йўқ; Аллаҳ кимни адаштирса, унга ҳидоят қилувчи йўқ. Гувоҳлик бераманки, Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, У ёлғиз, шериги йўқ, ва гувоҳлик бераманки, Муҳаммад Унинг бандаси ва элчисидир. Аммо баъд (сўнгра),» дедилар.