أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ، أَنَّ امْرَأَةً، جَاءَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ جِئْتُ لأَهَبَ نَفْسِي لَكَ . فَنَظَرَ إِلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَعَّدَ النَّظَرَ إِلَيْهَا وَصَوَّبَهُ ثُمَّ طَأْطَأَ رَأْسَهُ فَلَمَّا رَأَتِ الْمَرْأَةُ أَنَّهُ لَمْ يَقْضِ فِيهَا شَيْئًا جَلَسَتْ فَقَامَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ أَىْ رَسُولَ اللَّهِ إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكَ بِهَا حَاجَةٌ فَزَوِّجْنِيهَا . قَالَ " هَلْ عِنْدَكَ مِنْ شَىْءٍ " . فَقَالَ لاَ وَاللَّهِ مَا وَجَدْتُ شَيْئًا . فَقَالَ " انْظُرْ وَلَوْ خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ " . فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ لاَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَلاَ خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ وَلَكِنْ هَذَا إِزَارِي - قَالَ سَهْلٌ مَا لَهُ رِدَاءٌ - فَلَهَا نِصْفُهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا تَصْنَعُ بِإِزَارِكَ إِنْ لَبِسْتَهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْهَا مِنْهُ شَىْءٌ وَإِنْ لَبِسَتْهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْكَ مِنْهُ شَىْءٌ " . فَجَلَسَ الرَّجُلُ حَتَّى طَالَ مَجْلِسُهُ ثُمَّ قَامَ فَرَآهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُوَلِّيًا فَأَمَرَ بِهِ فَدُعِيَ فَلَمَّا جَاءَ قَالَ " مَاذَا مَعَكَ مِنَ الْقُرْآنِ " . قَالَ مَعِي سُورَةُ كَذَا وَسُورَةُ كَذَا . عَدَّدَهَا . فَقَالَ " هَلْ تَقْرَؤُهُنَّ عَنْ ظَهْرِ قَلْبٍ " . قَالَ نَعَمْ . قَالَ " مَلَّكْتُكَهَا بِمَا مَعَكَ مِنَ الْقُرْآنِ " .
Бизга Қутайба хабар берди, у деди: бизга Яъқуб ривоят қилди, у Абу Ҳозимдан, у Саҳл ибн Саъддан (ривоят қилдики), бир аёл Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига келиб: «Ё Расулуллаҳ, мен ўзимни Сизга (хотинликка) бахшида этиш учун келдим,» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга қараб, назарларини унга юқоридан пастга қаратдилар, сўнг бошларини қуйи солдилар. Аёл У Зот у ҳақда бирор нарса ҳукм қилмаганларини кўргач, ўтирди. Шунда саҳобаларидан бир киши туриб: «Ё Расулуллаҳ, агар Сизга у керак бўлмаса, уни менга уйлантиринг,» деди. У: «Сенда бирор нарса борми?» дедилар. У: «Йўқ, Аллаҳга қасамки, ҳеч нарса топмадим,» деди. У: «Қараб кўр, ҳатто темир узук бўлса ҳам (керак),» дедилар. У бориб, кейин қайтиб келди-да: «Йўқ, Аллаҳга қасам, ё Расулуллаҳ, темир узук ҳам (топмадим), лекин мана бу изорим (белбоғи) бор — Саҳл деди: унинг ридоси (уст кийими) йўқ эди — унинг ярми унга бўлсин,» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Изоринг билан у нима қилади? Агар уни сен кийсанг, ундан унга ҳеч нарса қолмайди; агар уни у кийса, ундан сенга ҳеч нарса қолмайди,» дедилар. Сўнг у киши ўтириб қолди, ҳатто мажлиси узайди, кейин туриб кетди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг кетиб бораётганини кўрдилар-да, уни чақиришни буюрдилар. У чақирилди. Келганида У: «Қуръандан нимани биласан?» дедилар. У: «Мен фалон сура ва фалон сурани биламан,» деб уларни санаб чиқди. У: «Уларни ёддан ўқий оласанми?» дедилар. У: «Ҳа,» деди. У: «Мен уни сенга, Қуръандан билган нарсанг (эвазига) (хотинликка) бердим,» дедилар.