أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شَرِيكٌ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ دَخَلْتُ عَلَى قَرَظَةَ بْنِ كَعْبٍ وَأَبِي مَسْعُودٍ الأَنْصَارِيِّ فِي عُرْسٍ وَإِذَا جَوَارٍ يُغَنِّينَ فَقُلْتُ أَنْتُمَا صَاحِبَا رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَمِنْ أَهْلِ بَدْرٍ يُفْعَلُ هَذَا عِنْدَكُمْ . فَقَالاَ اجْلِسْ إِنْ شِئْتَ فَاسْمَعْ مَعَنَا وَإِنْ شِئْتَ اذْهَبْ قَدْ رُخِّصَ لَنَا فِي اللَّهْوِ عِنْدَ الْعُرْسِ .
Бизга Али ибн Ҳужр хабар берди, у деди: бизга Шарик ривоят қилди, Абу Ишоқдан, у Омир ибн Саъддан (ривоят қилдики), у деди: «Мен Қараза ибн Каъб ва Абу Масъуд ал-Ансорий ҳузурига бир тўйда кирдим, қарасам, чўри қизлар қўшиқ айтишяпти. Мен: «Сиз иккалангиз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобалари ва Бадр аҳлидансиз-ку, сизнинг олдингизда шу (иш) қилиняптими?» дедим. Улар: «Хоҳласанг ўтир-да, биз билан эшит; хоҳласанг кет. Бизга тўйда ўйин-кулги (қилишга) рухсат берилган,» дедилар.»