أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الصَّمَدِ بْنِ عَلِيٍّ الْمَوْصِلِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا مَخْلَدٌ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ أَتَاهُ رَجُلٌ فَقَالَ إِنِّي جَعَلْتُ امْرَأَتِي عَلَىَّ حَرَامًا . قَالَ كَذَبْتَ لَيْسَتْ عَلَيْكَ بِحَرَامٍ ثُمَّ تَلاَ هَذِهِ الآيَةَ { يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكَ } عَلَيْكَ أَغْلَظُ الْكَفَّارَةِ عِتْقُ رَقَبَةٍ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Абдуссамад ибн Али ал-Мавсилий хабар бериб, деди: бизга Махлад, Суфёндан, у Солимдан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), унинг олдига бир киши келиб: «Мен хотинимни ўзимга ҳаром қилдим,» деди. У: «Ёлғон айтдинг, у сенга ҳаром эмас,» деди. Сўнг бу оятни ўқиди: «Эй Набий! Нега Аллаҳ сенга ҳалол қилган нарсани ҳаром қиласан?» (Таҳрим сураси, 1) (ва деди:) «Сенинг зиммангда каффаратнинг энг оғири — бир қул озод қилишдир.»