Ийло (яқинлашмасликка қасам)

Taloq kitobi · 2 ҳадис

باب الإِيلاَءِ ‏‏

أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَكَمِ الْبَصْرِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا مَرْوَانُ بْنُ مُعَاوِيَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو يَعْفُورٍ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، قَالَ تَذَاكَرْنَا الشَّهْرَ عِنْدَهُ فَقَالَ بَعْضُنَا ثَلاَثِينَ ‏.‏ وَقَالَ بَعْضُنَا تِسْعًا وَعِشْرِينَ ‏.‏ فَقَالَ أَبُو الضُّحَى حَدَّثَنَا ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ أَصْبَحْنَا يَوْمًا وَنِسَاءُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَبْكِينَ عِنْدَ كُلِّ امْرَأَةٍ مِنْهُنَّ أَهْلُهَا فَدَخَلْتُ الْمَسْجِدَ فَإِذَا هُوَ مَلآنُ مِنَ النَّاسِ - قَالَ - فَجَاءَ عُمَرُ رضى الله عنه فَصَعِدَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ فِي عُلِّيَّةٍ لَهُ فَسَلَّمَ عَلَيْهِ فَلَمْ يُجِبْهُ أَحَدٌ ثُمَّ سَلَّمَ فَلَمْ يُجِبْهُ أَحَدٌ ثُمَّ سَلَّمَ فَلَمْ يُجِبْهُ أَحَدٌ فَرَجَعَ فَنَادَى بِلاَلاً فَدَخَلَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَطَلَّقْتَ نِسَاءَكَ فَقَالَ ‏ "‏ لاَ وَلَكِنِّي آلَيْتُ مِنْهُنَّ شَهْرًا ‏"‏ ‏.‏ فَمَكَثَ تِسْعًا وَعِشْرِينَ ثُمَّ نَزَلَ فَدَخَلَ عَلَى نِسَائِهِ ‏.‏

Бизга Аҳмад ибн Абдуллаҳ ибн ал-Ҳакам ал-Басрий хабар бериб, деди: бизга Марвон ибн Муовия ривоят қилди, у деди: бизга Абу Яъфур ривоят қилди, у Абуд-Дуҳодан (ривоят қилдики), у деди: биз унинг олдида (ойни) муҳокама қилдик. Баъзиларимиз: «Ўттиз,» деди, баъзиларимиз: «Йигирма тўққиз,» деди. Шунда Абуд-Дуҳо деди: бизга Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо) ривоят қилди, у деди: «Бир куни тонгда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг аёллари йиғлаб туришган эди, уларнинг ҳар бирининг олдида ўз оиласи бор эди. Мен масжидга кирдим, мана у одамлар билан тўла эди.» (У) деди: «Кейин Умар (розияллаҳу анҳу) келди ва Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурига кўтарилди, у эса ўзининг баландроқ хонасида эди. Унга салом берди, бироқ ҳеч ким жавоб бермади. Яна салом берди, ҳеч ким жавоб бермади. Яна салом берди, ҳеч ким жавоб бермади. Шунда у қайтиб, Билолни чақирди, сўнг Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурига кирди ва: «Аёлларингизни талоқ қилдингизми?» деди. У: «Йўқ, лекин мен улардан бир ой йироқ бўлишга қасам ичдим,» дедилар.» Сўнг у йигирма тўққиз кун (йироқ) турди, кейин тушиб, аёлларининг олдига кирди.

أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ آلَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنْ نِسَائِهِ شَهْرًا فِي مَشْرَبَةٍ لَهُ فَمَكَثَ تِسْعًا وَعِشْرِينَ لَيْلَةً ثُمَّ نَزَلَ فَقِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَيْسَ آلَيْتَ عَلَى شَهْرٍ قَالَ ‏ "‏ الشَّهْرُ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ ‏"‏ ‏.‏

Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно хабар бериб, деди: бизга Холид ривоят қилди, у деди: бизга Ҳумайд ривоят қилди, у Анас (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўз аёлларидан бир ой йироқ бўлишга қасам ичиб, ўзининг (юқори) хонасида турди. Сўнг у йигирма тўққиз кеча (йироқ) қолди, кейин тушди. Унга: «Эй Расулуллаҳ, бир ойга қасам ичмаган эдингизми?» дейилди. У: «Бу ой йигирма тўққиз (кун)дир,» дедилар.»