أَخْبَرَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، قَالَ حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ الْحُبَابِ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ، أَنَّهُ سُئِلَ عَنْ رَجُلٍ، تَزَوَّجَ امْرَأَةً وَلَمْ يَفْرِضْ لَهَا صَدَاقًا وَلَمْ يَدْخُلْ بِهَا حَتَّى مَاتَ قَالَ ابْنُ مَسْعُودٍ لَهَا مِثْلُ صَدَاقِ نِسَائِهَا لاَ وَكْسَ وَلاَ شَطَطَ وَعَلَيْهَا الْعِدَّةُ وَلَهَا الْمِيرَاثُ . فَقَامَ مَعْقِلُ بْنُ سِنَانٍ الأَشْجَعِيُّ فَقَالَ قَضَى فِينَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بِرْوَعَ بِنْتِ وَاشِقٍ - امْرَأَةٍ مِنَّا - مِثْلَ مَا قَضَيْتَ . فَفَرِحَ ابْنُ مَسْعُودٍ رضى الله عنه .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон хабар бериб, деди: бизга Зайд ибнул-Ҳубоб ривоят қилиб, деди: бизга Суфён ривоят қилди, Мансурдан, у Иброҳимдан, у Алқамадан, у Ибн Масъуддан (ривоят қилдики), ундан: «Бир киши бир аёлга уйланиб, унга маҳр белгиламай ва у билан қўшилмай туриб вафот этди (бўлса, ҳукм нима)?» деб сўралган эди. Ибн Масъуд: «Унга ўз (қариндош) аёлларининг маҳридек маҳр бор — камайтирилмасдан ҳам, оширилмасдан ҳам; унинг устига идда бор ва унга мерос бор,» деди. Шунда Маъқил ибн Синон ал-Ашжаъий ўрнидан туриб: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизнинг орамизда Бирвў бинти Вошиқ — биздан бўлган бир аёл — ҳақида худди сен ҳукм қилганингдек ҳукм қилдилар,» деди. Шунда Ибн Масъуд (розияллаҳу анҳу) хурсанд бўлди.