أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ، قَالَ حَدَّثَنَا وَرْقَاءُ، عَنِ ابْنِ أَبِي نَجِيحٍ، قَالَ عَطَاءٌ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، نَسَخَتْ هَذِهِ الآيَةُ عِدَّتَهَا فِي أَهْلِهَا فَتَعْتَدُّ حَيْثُ شَاءَتْ وَهُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ { غَيْرَ إِخْرَاجٍ } .
Менга Муҳаммад ибн Исмоил ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Язид ривоят қилди, у деди: бизга Варқо ривоят қилди, у Ибн Абу Нажиҳдан (ривоят қилди), Ато Ибн Аббосдан (ривоят қилиб) деди: «Бу оят аёлнинг оиласи орасидаги иддасини бекор қилди, энди у хоҳлаган жойида иддасини ўтайди. Бу Аллаҳ азза ва жалланинг: «(Уйларидан) чиқармаган ҳолда,» деган сўзидир.»