أَخْبَرَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الزَّعْفَرَانِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ زَعَمَ عَطَاءٌ أَنَّهُ سَمِعَ عُبَيْدَ بْنَ عُمَيْرٍ، يَقُولُ سَمِعْتُ عَائِشَةَ، تَزْعُمُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَمْكُثُ عِنْدَ زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ فَيَشْرَبُ عِنْدَهَا عَسَلاً فَتَوَاصَيْتُ أَنَا وَحَفْصَةُ أَنَّ أَيَّتَنَا دَخَلَ عَلَيْهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلْتَقُلْ إِنِّي أَجِدُ مِنْكَ رِيحَ مَغَافِيرَ أَكَلْتَ مَغَافِيرَ فَدَخَلَ عَلَى إِحْدَاهُمَا فَقَالَتْ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " لاَ بَلْ شَرِبْتُ عَسَلاً عِنْدَ زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ وَلَنْ أَعُودَ لَهُ " . فَنَزَلَتْ { يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكَ } إِلَى { إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ } عَائِشَةُ وَحَفْصَةُ { وَإِذْ أَسَرَّ النَّبِيُّ إِلَى بَعْضِ أَزْوَاجِهِ حَدِيثًا } لِقَوْلِهِ " بَلْ شَرِبْتُ عَسَلاً " .
Бизга ал-Ҳасан ибн Муҳаммад аз-Заъфароний хабар бериб, деди: бизга Ҳажжож ривоят қилди, Ибн Журайждан, у деди: Ато гумон қилдики (зикр қилдики), у Убайд ибн Умайрдан эшитган, у: «Мен Оишадан эшитганман,» деб айтар эди: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Зайнаб бинти Жаҳшнинг олдида турар ва унинг олдида асал ичар эдилар. Шунда мен ва Ҳафса ўзаро шундай келишдик: қайси биримизга Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кирсалар, у: «Мен сиздан мағофир ҳидини сезяпман, мағофир едингизми?» десин. Шунда у иккаласидан бирига кирдилар ва у шуни айтди. У: «Йўқ, балки Зайнаб бинти Жаҳшнинг олдида асал ичдим ва бошқа унга қайтмайман,» дедилар. Шунда «Эй Набий! Нега Аллаҳ сенга ҳалол қилган нарсани ҳаром қиласан...» (оятидан) «...агар иккалангиз Аллаҳга тавба қилсангиз...» (оятигача) нозил бўлди — (бу иккиси) Оиша ва Ҳафса эди — «Эсланг, Набий ўз хотинларидан бирига махфий бир гапни айтган эди...» (ояти эса) унинг «Балки асал ичдим,» деган сўзи ҳақидадир.