أَخْبَرَنَا عِمْرَانُ بْنُ بَكَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَيَّاشٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا شُعَيْبٌ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو الزِّنَادِ، مِمَّا حَدَّثَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ الأَعْرَجُ، مِمَّا ذَكَرَ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ، يُحَدِّثُ بِهِ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " قَالَ سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ لأَطُوفَنَّ اللَّيْلَةَ عَلَى تِسْعِينَ امْرَأَةً كُلُّهُنَّ يَأْتِي بِفَارِسٍ يُجَاهِدُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَقَالَ لَهُ صَاحِبُهُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ . فَلَمْ يَقُلْ إِنْ شَاءَ اللَّهُ فَطَافَ عَلَيْهِنَّ جَمِيعًا فَلَمْ تَحْمِلْ مِنْهُنَّ إِلاَّ امْرَأَةٌ وَاحِدَةٌ جَاءَتْ بِشِقِّ رَجُلٍ وَايْمُ الَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ لَوْ قَالَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ لَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فُرْسَانًا أَجْمَعِينَ " .
Бизга Имрон ибн Баккор хабар бериб, деди: бизга Али ибн Айёш ривоят қилиб, деди: бизга Шуайб хабар бериб, деди: менга Абуз-Зинод — Абдурраҳман ал-Аъраж унга сўйлаб берган нарсадан, у эса Абу Ҳурайрадан эшитганини зикр қилган нарсадан — ривоят қилдики, у буни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўйлаб берарди, у: «Сулаймон ибн Довуд (алайҳиссалом): «Албатта, бу кеча тўқсон аёлни айланиб чиқаман, уларнинг ҳар бири Аллаҳ азза ва жалла йўлида жиҳод қиладиган отлиқ фарзанд келтиради,» деди. Ҳамроҳи унга: «Агар Аллаҳ хоҳласа (деб айт),» деди. Аммо у: «Агар Аллаҳ хоҳласа,» демади. Сўнг у уларнинг ҳаммасини айланиб чиқди, аммо улардан фақат битта аёл ҳомиладор бўлиб, у (ҳам) ярим одамни келтирди. Муҳаммаднинг жони Қўлида бўлган Зот билан қасамки, агар у: «Агар Аллаҳ хоҳласа,» деганида, уларнинг барчаси Аллаҳ йўлида отлиқ мужоҳидлар бўлиб жиҳод қилган бўлардилар,» дедилар.