أَخْبَرَنَا نُوحُ بْنُ حَبِيبٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ أَنْبَأَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ ابْنِ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينٍ فَقَالَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ فَقَدِ اسْتَثْنَى " .
Бизга Нуҳ ибн Ҳабиб хабар берди, у деди: бизга Абдурраззоқ хабар берди, у деди: бизга Маъмар хабар берди, ибн Товусдан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким бирор қасамга қасам ичиб, сўнг: ‹Иншааллаҳ (Аллаҳ хоҳласа)› деса, у (қасамига) истисно қилган бўлади,» дедилар.
أَخْبَرَنَا الْعَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْعَظِيمِ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ أَنْبَأَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ ابْنِ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، رَفَعَهُ " قَالَ سُلَيْمَانُ لأَطُوفَنَّ اللَّيْلَةَ عَلَى تِسْعِينَ امْرَأَةً تَلِدُ كُلُّ امْرَأَةٍ مِنْهُنَّ غُلاَمًا يُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَقِيلَ لَهُ قُلْ إِنْ شَاءَ اللَّهُ . فَلَمْ يَقُلْ فَطَافَ بِهِنَّ فَلَمْ تَلِدْ مِنْهُنَّ إِلاَّ امْرَأَةٌ وَاحِدَةٌ نِصْفَ إِنْسَانٍ " . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَوْ قَالَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ لَمْ يَحْنَثْ وَكَانَ دَرَكًا لِحَاجَتِهِ " .
Бизга ал-Аббос ибн Абдулазим хабар берди, у деди: бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, у деди: бизга Маъмар хабар берди, ибн Товусдан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан, уни (Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга) марфуъ қилиб (ривоят қилдики): «Сулаймон (алайҳиссалом): ‹Албатта бу кеча тўқсон аёлни айланаман, уларнинг ҳар бири Аллаҳ йўлида жанг қиладиган бир ўғил туғади,› деди. Унга: ‹Иншааллаҳ (Аллаҳ хоҳласа) деб айт,› дейилди. Лекин у айтмади. Сўнг уларни айланди (яқинлик қилди), аммо улардан фақат битта аёл ярим одам (чала бола) туғди, холос.» Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Агар у ‹Иншааллаҳ› деганда, қасамини бузмаган бўларди ва бу унинг ҳожатига етишишига сабаб бўларди,» дедилар.