أَخْبَرَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، عَنْ أَبِي مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ زَيْدِ بْنِ وَهْبٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ رَبِّ الْكَعْبَةِ، قَالَ انْتَهَيْتُ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو وَهُوَ جَالِسٌ فِي ظِلِّ الْكَعْبَةِ وَالنَّاسُ عَلَيْهِ مُجْتَمِعُونَ قَالَ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ بَيْنَا نَحْنُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ إِذْ نَزَلْنَا مَنْزِلاً فَمِنَّا مَنْ يَضْرِبُ خِبَاءَهُ وَمِنَّا مَنْ يَنْتَضِلُ وَمِنَّا مَنْ هُوَ فِي جَشْرَتِهِ إِذْ نَادَى مُنَادِي النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الصَّلاَةَ جَامِعَةً فَاجْتَمَعْنَا فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَخَطَبَنَا فَقَالَ " إِنَّهُ لَمْ يَكُنْ نَبِيٌّ قَبْلِي إِلاَّ كَانَ حَقًّا عَلَيْهِ أَنْ يَدُلَّ أُمَّتَهُ عَلَى مَا يَعْلَمُهُ خَيْرًا لَهُمْ وَيُنْذِرَهُمْ مَا يَعْلَمُهُ شَرًّا لَهُمْ وَإِنَّ أُمَّتَكُمْ هَذِهِ جُعِلَتْ عَافِيَتُهَا فِي أَوَّلِهَا وَإِنَّ آخِرَهَا سَيُصِيبُهُمْ بَلاَءٌ وَأُمُورٌ يُنْكِرُونَهَا تَجِيءُ فِتَنٌ فَيُدَقِّقُ بَعْضُهَا لِبَعْضٍ فَتَجِيءُ الْفِتْنَةُ فَيَقُولُ الْمُؤْمِنُ هَذِهِ مُهْلِكَتِي ثُمَّ تَنْكَشِفُ ثُمَّ تَجِيءُ فَيَقُولُ هَذِهِ مُهْلِكَتِي ثُمَّ تَنْكَشِفُ فَمَنْ أَحَبَّ مِنْكُمْ أَنْ يُزَحْزَحَ عَنِ النَّارِ وَيُدْخَلَ الْجَنَّةَ فَلْتُدْرِكْهُ مَوْتَتُهُ وَهُوَ مُؤْمِنٌ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَلْيَأْتِ إِلَى النَّاسِ مَا يُحِبُّ أَنْ يُؤْتَى إِلَيْهِ وَمَنْ بَايَعَ إِمَامًا فَأَعْطَاهُ صَفْقَةَ يَدِهِ وَثَمَرَةَ قَلْبِهِ فَلْيُطِعْهُ مَا اسْتَطَاعَ فَإِنْ جَاءَ أَحَدٌ يُنَازِعُهُ فَاضْرِبُوا رَقَبَةَ الآخَرِ " . فَدَنَوْتُ مِنْهُ فَقُلْتُ سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ هَذَا قَالَ نَعَمْ . وَذَكَرَ الْحَدِيثَ .
Бизга Ҳаннод ибн ас-Сарий хабар бериб, у Абу Муовиядан, у ал-Аъмашдан, у Зайд ибн Ваҳбдан, у Абдурраҳмон ибн Абду Раббил-Каъбадан (ривоят қилиб) деди: «Мен Абдуллаҳ ибн Амрнинг олдига етиб келдим. У Каъбанинг соясида ўтирар, одамлар унинг атрофига тўпланган эдилар. Мен унинг шундай деганини эшитдим: «Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бир сафарда эдик. Бир манзилга тушдик. Биздан баъзиларимиз чодирини тикар, баъзиларимиз ўқ отиш мусобақаси қилар, баъзиларимиз ҳайвонларини боқаётган эдик. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг жарчиси: «Намозга, жамоат бўлиб (йиғилинг)!» деб чақирди. Биз йиғилдик. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўринларидан туриб, бизга хутба қилдилар ва дедилар: «Мендан олдин шундай бирор набий бўлмаганки, у ўз умматига ўзи биладиган, улар учун яхши бўлган нарсага йўл кўрсатиши ва ўзи биладиган, улар учун ёмон бўлган нарсадан огоҳлантириши ҳақ бўлмаган бўлсин. Албатта, бу сизнинг умматингизнинг офияти (саломатлиги) унинг аввалида қилинган, охири эса уларга бало ва ўзлари ёмон кўрадиган ишлар етади. Фитналар келиб, баъзиси баъзисини майда қилиб (заифлаштириб) келади. Фитна келганда мўмин: «Бу мени ҳалок қилади,» дейди. Сўнг у очилади (йўқолади). Сўнг яна келади ва у: «Бу мени ҳалок қилади,» дейди. Сўнг у очилади. Бас, сизлардан ким дўзахдан узоқлаштирилиб, жаннатга киритилишини хоҳласа, унинг ажали Аллаҳга ва охират кунига имон келтирган ҳолида етиб келсин ва одамларга ўзига қилинишини истаган нарсани қилсин. Ким бир имомга байъат бериб, унга қўлини (қўл бериб) ва қалбининг самарасини (сидқидилдан) берса, қодир бўлгунча унга итоат қилсин. Агар яна бири келиб, унинг билан тортишса (имомликни талашса), бошқасининг (кейингисининг) бўйнини уринг,» дедилар.» (Абдурраҳмон) деди: «Мен унга яқинлашиб: «Буни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитдингми?» дедим. У: «Ҳа,» деди.» Ва ҳадисни (тўлиқ) зикр қилди.»