Бизга Қутайба ибн Саид хабар берди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, у Амрдан, у Суҳайбдан, у Абдуллаҳ ибн Амрдан, уни (Набийга) марфуъ қилиб (ривоят қилиб) деди: «Ким бир чумчуқни ёки ундан каттароқ (жонзотни) ҳаққисиз ўлдирса, Аллаҳ азза ва жалла ундан Қиёмат кунида сўрайди,» дедилар. «Эй Расулуллаҳ, унинг ҳаққи нима?» деб сўралди. У: «Унинг ҳаққи шуки, уни сўйиб ейсан; бошини узиб, (жасадини) ташлаб юбормайсан,» дедилар.
Бизга Муҳаммад ибн Довуд ал-Мисисий хабар берди, у деди: бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ривоят қилди, у деди: бизга Абу Убайда Абдулвоҳид ибн Восил ривоят қилди, у Халафдан — яъни Ибн Миҳрондан — (ривоят қилди), у деди: бизга Омир ал-Аҳвал ривоят қилди, у Солиҳ ибн Динордан, у Амр ибн аш-Шарйддан (ривоят қилиб) деди: мен аш-Шарйднинг шундай деяётганини эшитдим: мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким бир чумчуқни беҳуда ўлдирса, у (чумчуқ) Қиёмат кунида Аллаҳ азза ва жаллага фарёд қилиб: ‹Эй Роббим, фалончи мени беҳуда ўлдирди, бирор фойда учун ўлдирмади,› деб айтади,» деб айтаётганларини эшитдим.