أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا قَاسِمٌ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ كُلَيْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ وَائِلِ بْنِ حُجْرٍ، قَالَ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَلِي جُمَّةٌ قَالَ " ذُبَابٌ " . وَظَنَنْتُ أَنَّهُ يَعْنِينِي فَانْطَلَقْتُ فَأَخَذْتُ مِنْ شَعْرِي فَقَالَ " إِنِّي لَمْ أَعْنِكَ وَهَذَا أَحْسَنُ " .
Бизга Аҳмад ибн Ҳарб хабар берди, у деди: бизга Қосим ривоят қилди, у деди: бизга Суфён, Осим ибн Кулайбдан, у отасидан, у Воил ибн Ҳужрдан ривоят қилдики, у деди: Мен сочим узун бўлган ҳолда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурига келдим. У: «Ёмон (соч),» дедилар. Мен буни ўзимни назарда тутяпти деб ўйлаб, бориб сочимдан олдим. Шунда у: «Мен сени назарда тутмаган эдим, аммо бу яхшироқ,» дедилар.