أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ قُدَامَةَ، عَنْ جَرِيرٍ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ سَمُرَةَ بْنِ سَهْمٍ، - رَجُلٌ مِنْ قَوْمِهِ - قَالَ نَزَلْتُ عَلَى أَبِي هَاشِمِ بْنِ عُتْبَةَ وَهُوَ طَعِينٌ فَأَتَاهُ مُعَاوِيَةُ يَعُودُهُ فَبَكَى أَبُو هَاشِمٍ فَقَالَ مُعَاوِيَةُ مَا يُبْكِيكَ أَوَجَعٌ يُشْئِزُكَ أَمْ عَلَى الدُّنْيَا فَقَدْ ذَهَبَ صَفْوُهَا قَالَ كُلٌّ لاَ وَلَكِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَهِدَ إِلَىَّ عَهْدًا وَدِدْتُ أَنِّي كُنْتُ تَبِعْتُهُ قَالَ " إِنَّهُ لَعَلَّكَ تُدْرِكُ أَمْوَالاً تُقْسَمُ بَيْنَ أَقْوَامٍ وَإِنَّمَا يَكْفِيكَ مِنْ ذَلِكَ خَادِمٌ وَمَرْكَبٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ " . فَأَدْرَكْتُ فَجَمَعْتُ .
Бизга Муҳаммад ибн Қудома, Жариридан, у Мансурдан, у Абу Воилдан, у Самура ибн Саҳм — унинг қавмидан бўлган бир киши — дан хабар берди, у деди: Мен Абу Ҳошим ибн Утба ҳузурига тушдим, у тоун (вабо) касалига чалинган эди. Муовия уни кўргани келди. Абу Ҳошим йиғлади. Муовия: «Сени нима йиғлатяпти? Безовта қилаётган оғриқми ёки дунё учунми? Ахир унинг яхши (соф) қисми ўтиб кетди-ку,» деди. У: «Ҳеч бири эмас, балки Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга бир васият (аҳд) қилган эдилар, кошки мен унга эргашганимда эди. У: «Сен моллар (бойликлар) қавмлар орасида тақсимланадиган замонга етиб боришинг мумкин, ҳолбуки сен учун булардан бир хизматкор ва Аллаҳ йўлида минадиган бир улов етар,» деган эдилар. Мен ўша замонга етиб бордим ва (мол) тўпладим,» деди.