أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَسْدُلُ شَعْرَهُ وَكَانَ الْمُشْرِكُونَ يَفْرُقُونَ شُعُورَهُمْ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُحِبُّ مُوَافَقَةَ أَهْلِ الْكِتَابِ فِيمَا لَمْ يُؤْمَرْ فِيهِ بِشَىْءٍ ثُمَّ فَرَقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعْدَ ذَلِكَ .
Бизга Муҳаммад ибн Салама ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Ваҳб ривоят қилди, у Юнусдан, у Зуҳрийдан, у Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳдан, у Ибн Аббос(розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сочларини (айирмасдан) қўйиб юрар эдилар, мушриклар эса сочларини (иккига) айирар эдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўзларига бу ҳақда ҳеч нарса буюрилмаган ишларда Аҳли китобга мувофиқ бўлишни ёқтирар эдилар. Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бундан кейин сочларини айирдилар.