أَخْبَرَنَا زَكَرِيَّا بْنُ يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى بْنُ حَمَّادٍ، قَالَ حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ السَّرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ، عَنْ مَعْمَرٍ، ح وَأَنْبَأَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مَعِينٍ، قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ يُوسُفَ، وَعَبْدُ الرَّزَّاقِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ بَعَثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ إِلَى بَنِي جَذِيمَةَ فَدَعَاهُمْ إِلَى الإِسْلاَمِ فَلَمْ يُحْسِنُوا أَنْ يَقُولُوا أَسْلَمْنَا فَجَعَلُوا يَقُولُونَ صَبَأْنَا وَجَعَلَ خَالِدٌ قَتْلاً وَأَسْرًا - قَالَ - فَدَفَعَ إِلَى كُلِّ رَجُلٍ أَسِيرَهُ حَتَّى إِذَا أَصْبَحَ يَوْمُنَا أَمَرَ خَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ أَنْ يَقْتُلَ كُلُّ رَجُلٍ مِنَّا أَسِيرَهُ . قَالَ ابْنُ عُمَرَ فَقُلْتُ وَاللَّهِ لاَ أَقْتُلُ أَسِيرِي وَلاَ يَقْتُلُ أَحَدٌ - وَقَالَ بِشْرٌ - مِنْ أَصْحَابِي أَسِيرَهُ - قَالَ - فَقَدِمْنَا عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَذُكِرَ لَهُ صُنْعُ خَالِدٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَرَفَعَ يَدَيْهِ " اللَّهُمَّ إِنِّي أَبْرَأُ إِلَيْكَ مِمَّا صَنَعَ خَالِدٌ " . قَالَ زَكَرِيَّا فِي حَدِيثِهِ فَذُكِرَ وَفِي حَدِيثِ بِشْرٍ فَقَالَ " اللَّهُمَّ إِنِّي أَبْرَأُ إِلَيْكَ مِمَّا صَنَعَ خَالِدٌ " . مَرَّتَيْنِ .
Бизга Закариё ибн Яҳё хабар бериб, деди: бизга Абдул-Аъло ибн Ҳаммод ривоят қилди, у деди: бизга Бишр ибн ас-Сарий ривоят қилди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибн ал-Муборак ривоят қилди, Маъмардан; (бошқа санад билан) бизга Аҳмад ибн Алий ибн Саид ҳам хабар бериб, деди: бизга Яҳё ибн Маъийн ривоят қилди, у деди: бизга Ҳишом ибн Юсуф ва Абдурраззоқ ривоят қилди, Маъмардан, у Зуҳрийдан, у Солимдан, у отасидан (ривоят қилдики), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Холид ибн ал-Валидни Бану Жазийма (қабиласи)га жўнатдилар. У уларни Исломга даъват қилди, лекин улар «Асламно (мусулмон бўлдик)» дейишни яхши билмас эдилар, шу сабабли «Сабаъно (динимизни ўзгартирдик)» дея бошладилар. Холид (уларни) ўлдириш ва асир олишга киришди. У ҳар бир кишига ўз асирини топширди. Эртаси кун тонгида Холид ибн ал-Валид биздан ҳар бир кишига ўз асирини ўлдиришни буюрди. Ибн Умар деди: мен: «Аллаҳга қасамки, мен ўз асиримни ўлдирмайман ва менинг шерикларимдан ҳам ҳеч ким ўз асирини ўлдирмайди,» дедим — Бишр (ўз ривоятида) «шерикларимдан» деди. — Кейин биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурига келдик ва у зотга Холиднинг қилмиши айтилди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) икки қўлларини кўтариб: «Эй Аллаҳ, мен Холиднинг қилган ишидан Сенга (юзланиб) безорман,» дедилар. Закариё ўз ҳадисида «айтилди» деди, Бишрнинг ҳадисида эса у: «Эй Аллаҳ, мен Холиднинг қилган ишидан Сенга (юзланиб) безорман,» деб икки марта айтди (дейилди).