أَخْبَرَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ خُبَيْبِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ حَفْصِ بْنِ عَاصِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " سَبْعَةٌ يُظِلُّهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ يَوْمَ الْقِيَامَةِ يَوْمَ لاَ ظِلَّ إِلاَّ ظِلُّهُ إِمَامٌ عَادِلٌ وَشَابٌّ نَشَأَ فِي عِبَادَةِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَرَجُلٌ ذَكَرَ اللَّهَ فِي خَلاَءٍ فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ وَرَجُلٌ كَانَ قَلْبُهُ مُعَلَّقًا فِي الْمَسْجِدِ وَرَجُلاَنِ تَحَابَّا فِي اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَرَجُلٌ دَعَتْهُ امْرَأَةٌ ذَاتُ مَنْصِبٍ وَجَمَالٍ إِلَى نَفْسِهَا فَقَالَ إِنِّي أَخَافُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَرَجُلٌ تَصَدَّقَ بِصَدَقَةٍ فَأَخْفَاهَا حَتَّى لاَ تَعْلَمَ شِمَالُهُ مَا صَنَعَتْ يَمِينُهُ ".
Бизга Сувайд ибн Наср хабар берди, у деди: бизга Абдуллаҳ, Убайдуллаҳдан, у Хубайб ибн Абдурраҳмондан, у Ҳафс ибн Осимдан, у Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)дан хабар бердики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Етти (тоифа) одамни Аллаҳ азза ва жалла Қиёмат куни — ўз соясидан бошқа соя бўлмайдиган кунда — Ўз сояси (остида) соялайди: адолатли имом (раҳбар); Аллаҳ азза ва жалланинг ибодатида ўсган йигит; Аллаҳни хилватда зикр қилиб, кўзлари (ёшга) тўлиб оққан киши; қалби масжидга боғлиқ бўлган киши; Аллаҳ азза ва жалла йўлида бир-бирини севган икки киши; мартабали ва гўзал бир аёл ўзига (зинога) чорлаганда: «Мен Аллаҳ азза ва жалладан қўрқаман,» деган киши; ва садақани шундай яширин қилиб берган кишики, ҳатто чап қўли ўнг қўли нима қилганини билмайди,» дедилар.