أَخْبَرَنَا الرَّبِيعُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعَيْبُ بْنُ اللَّيْثِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ رَبِيعَةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ الأَنْصَارِيِّ، عَنْ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّهُ كَانَ لَهُ عَلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي حَدْرَدٍ الأَسْلَمِيِّ - يَعْنِي دَيْنًا - فَلَقِيَهُ فَلَزِمَهُ فَتَكَلَّمَا حَتَّى ارْتَفَعَتِ الأَصْوَاتُ فَمَرَّ بِهِمَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " يَا كَعْبُ " . فَأَشَارَ بِيَدِهِ كَأَنَّهُ يَقُولُ النِّصْفَ فَأَخَذَ نِصْفًا مِمَّا عَلَيْهِ وَتَرَكَ نِصْفًا .
Бизга ар-Робийъ ибн Сулаймон хабар бериб, деди: бизга Шуъайб ибнул-Лайс ривоят қилди, отасидан, у Жаъфар ибн Робиядан, у Абдурраҳмон ал-Аъраждан, у Абдуллаҳ ибн Каъб ибн Молик ал-Ансорийдан, у Каъб ибн Моликдан (ривоят қилдики), Абдуллаҳ ибн Абу Ҳадрад ал-Асламий зиммасида унинг ҳаққи — яъни қарзи — бор эди. У уни учратиб, ундан (қарзини) қаттиқ талаб қилди. Иккови гаплашдилар, ҳатто овозлар кўтарилди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) улар ёнидан ўтиб қолиб: «Эй Каъб!» дедилар ва қўллари билан гўё «ярмини» дегандек ишора қилдилар. Шунда у ўз ҳаққининг ярмини олди, ярмини эса қолдирди (кечди).