أَخْبَرَنَا عَبْدُ الأَعْلَى بْنُ وَاصِلِ بْنِ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَاضِرُ بْنُ الْمُوَرِّعِ، قَالَ حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ كُهَيْلٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ أَعْتَقَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ غُلاَمًا لَهُ عَنْ دُبُرٍ وَكَانَ مُحْتَاجًا وَكَانَ عَلَيْهِ دَيْنٌ فَبَاعَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِثَمَانِمِائَةِ دِرْهَمٍ فَأَعْطَاهُ فَقَالَ " اقْضِ دَيْنَكَ وَأَنْفِقْ عَلَى عِيَالِكَ " .
Бизга Абдул-Аъло ибн Восил ибн Абдул-Аъло хабар бериб, деди: бизга Муҳозир ибнул-Муварриъ ривоят қилди, у деди: бизга ал-Аъмаш ривоят қилди, Салама ибн Куҳайлдан, у Атодан, у Жобир ибн Абдуллаҳдан (ривоят қилдики), у деди: Анслардан бир киши ўз ғуломини ўлимидан кейин озод бўлиши (мудаббар) шарти билан озод қилган эди, у муҳтож эди ва унинг зиммасида қарз бор эди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни (ғуломни) саккиз юз дирҳамга сотдилар ва (пулни) унга бериб: «Қарзингни адо эт ва аҳли-оилангга сарфла,» дедилар.