أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ، وَهُوَ ابْنُ الْمِقْدَامِ بْنِ شُرَيْحٍ {عَنْ أَبِيهِ،} عَنْ شُرَيْحِ بْنِ هَانِئٍ، عَنْ أَبِيهِ، هَانِئٍ أَنَّهُ لَمَّا وَفَدَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَمِعَهُ وَهُمْ يَكْنُونَ هَانِئًا أَبَا الْحَكَمِ فَدَعَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهُ " إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَكَمُ وَإِلَيْهِ الْحُكْمُ فَلِمَ تُكَنَّى أَبَا الْحَكَمِ ". فَقَالَ إِنَّ قَوْمِي إِذَا اخْتَلَفُوا فِي شَىْءٍ أَتَوْنِي فَحَكَمْتُ بَيْنَهُمْ فَرَضِيَ كِلاَ الْفَرِيقَيْنِ. قَالَ " مَا أَحْسَنَ مِنْ هَذَا فَمَا لَكَ مِنَ الْوُلْدِ ". قَالَ لِي شُرَيْحٌ وَعَبْدُ اللَّهِ وَمُسْلِمٌ. قَالَ " فَمَنْ أَكْبَرُهُمْ ". قَالَ شُرَيْحٌ. قَالَ " فَأَنْتَ أَبُو شُرَيْحٍ ". فَدَعَا لَهُ وَلِوَلَدِهِ.
Бизга Қутайба хабар берди, у деди: бизга Язид — у Миқдом ибн Шурайҳнинг ўғлидир — отасидан, у Шурайҳ ибн Ҳонийдан, у отаси Ҳонийдан (ривоят қилдики): Ҳоний Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурига вакил бўлиб келганида, улар Ҳонийни Абул-Ҳакам (Ҳакамнинг отаси) деб куня билан атаётганларини эшитди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни чақириб, унга: «Албатта, Аллаҳнинг Ўзи Ҳакамдир ва ҳукм Уникидир. Нега сен Абул-Ҳакам деб куня оласан?» дедилар. У: «Қавмим бирор нарсада ихтилоф қилсалар, менинг олдимга келадилар, мен улар ўртасида ҳукм қиламан ва ҳар икки гуруҳ ҳам рози бўлади,» деди. У: «Бундан кўра гўзалроқ нарса йўқ! Болаларингдан кимларинг бор?» дедилар. У: «Шурайҳ, Абдуллаҳ ва Муслим,» деди. У: «Уларнинг энг каттаси ким?» дедилар. У: «Шурайҳ,» деди. У: «Ундай бўлса, сен Абу Шурайҳсан,» дедилар ва унга ҳамда унинг боласига дуо қилдилар.