أَخْبَرَنَا مُوسَى بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ، عَنْ زَائِدَةَ، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَتَعَوَّذُ بِهَؤُلاَءِ الْكَلِمَاتِ كَانَ يَقُولُ " اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْكَسَلِ وَالْهَرَمِ وَالْجُبْنِ وَالْبُخْلِ وَسُوءِ الْكِبَرِ وَفِتْنَةِ الدَّجَّالِ وَعَذَابِ الْقَبْرِ " .
Бизга Мусо ибн Абдурраҳмон хабар берди, у деди: бизга Ҳусайн ривоят қилди, Зоидадан, у Ҳумайддан, у Анасдан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ушбу калималар билан паноҳ тилар эдилар, улар шундай дер эдилар: «Аллаҳим, мен Сендан дангасаликдан, қариликдан, қўрқоқликдан, бахилликдан, қариликнинг ёмонлигидан, Дажжол фитнасидан ва қабр азобидан паноҳ сўрайман,» дер эдилар.