أَخْبَرَنَا يُوسُفُ بْنُ حَمَّادٍ، قَالَ حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ مَنْصُورٍ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَرْجِسَ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا سَافَرَ يَتَعَوَّذُ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ وَكَآبَةِ الْمُنْقَلَبِ وَالْحَوْرِ بَعْدَ الْكَوْرِ وَدَعْوَةِ الْمَظْلُومِ وَسُوءِ الْمَنْظَرِ .
Бизга Юсуф ибн Ҳаммод хабар берди, у деди: бизга Бишр ибн Мансур ривоят қилди, Осимдан, у Абдуллаҳ ибн Саржисдан (ривоят қилди), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сафарга чиққанларида сафарнинг машаққатидан, қайтишнинг ғамгилигидан, мўл-кўлчиликдан кейин нуқсонга учрашдан, мазлумнинг дуосидан ва ёмон манзарадан паноҳ сўрар эдилар.