أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَكَمِ بْنِ فَرْوَةَ، - يُقَالُ لَهُ ابْنُ كُرْدِيٍّ بَصْرِيٌّ - قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ الْخَالِقِ الشَّيْبَانِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ سَعِيدًا، يُحَدِّثُ عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الدُّبَّاءِ وَالْحَنْتَمِ وَالنَّقِيرِ .
Бизга Аҳмад ибн Абдуллаҳ ибн ал-Ҳакам ибн Фарва — унга Ибн Курдий басрий дейилади — хабар берди, у деди: бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба ривоят қилди, Абдулхолиқ аш-Шайбонийдан, у деди: мен Саиддан эшитдим, у Ибн Умардан ривоят қилардики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) дуббо (қовоқ идиш), ҳантам (яшил кўза) ва нақир (ўйиб ясалган ёғоч идиш)дан қайтардилар.