أَخْبَرَنَا الْقَاسِمُ بْنُ زَكَرِيَّا بْنِ دِينَارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ عَمْرٍو، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ، قَالَ حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، قَالَ حَدَّثَنِي رَبِيعَةُ بْنُ يَزِيدَ، ح وَأَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ بَقِيَّةَ، عَنْ أَبِي عَمْرٍو، - وَهُوَ الأَوْزَاعِيُّ - عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الدَّيْلَمِيِّ، قَالَ دَخَلْتُ عَلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ وَهُوَ فِي حَائِطٍ لَهُ بِالطَّائِفِ يُقَالُ لَهُ الْوَهْطُ وَهُوَ مُخَاصِرٌ فَتًى مِنْ قُرَيْشٍ يُزَنُّ ذَلِكَ الْفَتَى بِشُرْبِ الْخَمْرِ فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ شَرِبَ الْخَمْرَ شَرْبَةً لَمْ تُقْبَلْ لَهُ تَوْبَةٌ أَرْبَعِينَ صَبَاحًا فَإِنْ تَابَ تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِ فَإِنْ عَادَ لَمْ تُقْبَلْ تَوْبَتُهُ أَرْبَعِينَ صَبَاحًا فَإِنْ تَابَ تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِ فَإِنْ عَادَ كَانَ حَقًّا عَلَى اللَّهِ أَنْ يَسْقِيَهُ مِنْ طِينَةِ الْخَبَالِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ " . اللَّفْظُ لِعَمْرٍو .
Бизга ал-Қосим ибн Закариё ибн Динор хабар берди, у деди: бизга Муовия ибн Амр ривоят қилди, бизга Абу Ишоқ ривоят қилди, у деди: бизга ал-Авзўий ривоят қилди, у деди: менга Рабиъа ибн Язид ривоят қилди; (бошқа санад) менга Амр ибн Усмон ибн Саид Бақийядан, у Абу Амрдан — у ал-Авзўийдир — у Рабиъа ибн Язиддан, у Абдуллаҳ ибн ад-Дайламийдан хабар берди, у деди: мен Абдуллаҳ ибн Амр ибн ал-Оснинг ҳузурига кирдим, у Тоифдаги ал-Ваҳт деб аталадиган боғида эди ва Қурайшдан, хамр ичишда гумон қилинадиган бир йигитнинг белидан ушлаб (етаклаб) кетаётган эди. У деди: мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким хамрдан бир қултум ичса, қирқ тонг (кун) унинг тавбаси қабул қилинмайди; агар тавба қилса, Аллаҳ унинг тавбасини қабул қилади. Агар яна қайтса, қирқ тонг унинг тавбаси қабул қилинмайди; агар тавба қилса, Аллаҳ унинг тавбасини қабул қилади. Агар яна қайтса, Қиёмат кунида унга ‹тийнатул-хабол›дан (жаҳаннам аҳлининг йирингидан) ичириш Аллаҳ зиммасидаги ҳақдир,» деганларини эшитдим. Лафз Амрники.