أَخْبَرَنَا زَكَرِيَّا بْنُ يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى بْنُ حَمَّادٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُعْتَمِرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّزَّاقِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، قَالَ غَرَّبَ عُمَرُ رضى الله عنه رَبِيعَةَ بْنَ أُمَيَّةَ فِي الْخَمْرِ إِلَى خَيْبَرَ فَلَحِقَ بِهِرَقْلَ فَتَنَصَّرَ فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ لاَ أُغَرِّبُ بَعْدَهُ مُسْلِمًا .
Бизга Закариё ибн Яҳё хабар бериб, у деди: бизга Абдул Аъло ибн Ҳаммод ривоят қилди, у деди: бизга Муътамир ибн Сулаймон ривоят қилди, у деди: менга Абдурраззоқ, Маъмардан, у Зуҳрийдан, у Саид ибн ал-Мусайябдан ривоят қилди. У деди: Умар (розияллаҳу анҳу) хамр (ичгани) учун Рабиа ибн Умайяни Хайбарга сургун қилди. Шунда у Ҳирақлга (Ироқлийга) қўшилиб, насроний бўлиб кетди. Умар (розияллаҳу анҳу): «Бундан кейин бирор мусулмонни сургун қилмайман,» деди.