أَخْبَرَنَا حُمَيْدُ بْنُ مَسْعَدَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، - وَهُوَ ابْنُ حَبِيبٍ - عَنْ مُوسَى بْنِ عُلَىٍّ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَمِعْتُ عُقْبَةَ بْنَ عَامِرٍ، يَقُولُ ثَلاَثُ سَاعَاتٍ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْهَانَا أَنْ نُصَلِّيَ فِيهِنَّ أَوْ نَقْبُرَ فِيهِنَّ مَوْتَانَا حِينَ تَطْلُعُ الشَّمْسُ بَازِغَةً حَتَّى تَرْتَفِعَ وَحِينَ يَقُومُ قَائِمُ الظَّهِيرَةِ حَتَّى تَمِيلَ وَحِينَ تَضَيَّفُ لِلْغُرُوبِ حَتَّى تَغْرُبَ .
Бизга Ҳумайд ибн Масъада хабар бериб деди: бизга Суфён — у Ибн Ҳабибдир — ривоят қилди, Мусо ибн Улийдан, у отасидан, у деди: мен Уқба ибн Омирнинг шундай деганини эшитдим: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизни уч вақтда намоз ўқишдан ёки ўликларимизни дафн қилишдан қайтарар эдилар: қуёш кўтарилиб чиқаётган пайтда то кўтарилгунига қадар, кундузнинг пешини тик турган (қуёш тепада турган) пайтда то қиялашгунига қадар ва қуёш ботишга мойил бўлган пайтда то ботгунига қадар.