أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو سَعِيدٍ، مَوْلَى بَنِي هَاشِمٍ قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ دِينَارٍ أَبُو خَلْدَةَ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا كَانَ الْحَرُّ أَبْرَدَ بِالصَّلاَةِ وَإِذَا كَانَ الْبَرْدُ عَجَّلَ .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Саид ривоят қилди, у деди: бизга Бану Ҳошимнинг озод қилган қули Абу Саид ривоят қилди, у деди: бизга Холид ибн Динор Абу Холда ривоят қилди, у деди: мен Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу)ни шундай деётганини эшитдим: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) иссиқ бўлганда намозни (салқин тушгунча) кечиктирар, совуқ бўлганда эса (уни) тезлатар эдилар.