أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَارِثِ، قَالَ حَدَّثَنَا ثَوْرٌ، حَدَّثَنِي سُلَيْمَانُ بْنُ مُوسَى، عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ سَأَلَ رَجُلٌ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ مَوَاقِيتِ الصَّلاَةِ فَقَالَ " صَلِّ مَعِي " . فَصَلَّى الظُّهْرَ حِينَ زَاغَتِ الشَّمْسُ وَالْعَصْرَ حِينَ كَانَ فَىْءُ كُلِّ شَىْءٍ مِثْلَهُ وَالْمَغْرِبَ حِينَ غَابَتِ الشَّمْسُ وَالْعِشَاءَ حِينَ غَابَ الشَّفَقُ قَالَ ثُمَّ صَلَّى الظُّهْرَ حِينَ كَانَ فَىْءُ الإِنْسَانِ مِثْلَهُ وَالْعَصْرَ حِينَ كَانَ فَىْءُ الإِنْسَانِ مِثْلَيْهِ وَالْمَغْرِبَ حِينَ كَانَ قُبَيْلَ غَيْبُوبَةِ الشَّفَقِ . قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَارِثِ ثُمَّ قَالَ فِي الْعِشَاءِ أُرَى إِلَى ثُلُثِ اللَّيْلِ .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Саид хабар бериб деди: бизга Абдуллаҳ ибн ал-Ҳорис ривоят қилиб деди: бизга Савр ривоят қилди, менга Сулаймон ибн Мусо, Ато ибн Абу Рабоҳдан, у Жобирдан (ривоят қилдики), у деди: бир киши Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан намоз вақтлари ҳақида сўради. Шунда у: «Мен билан намоз ўқи,» дедилар. Сўнг қуёш оғганда пешинни, ҳар бир нарсанинг сояси ўзига тенг бўлганда асрни, қуёш ботганда шомни, шафақ ғойиб бўлганда хуфтон намозини ўқидилар. (Жобир) деди: кейин инсоннинг сояси ўзига тенг бўлганда пешинни, инсоннинг сояси ўзининг икки баробари бўлганда асрни, шафақ ғойиб бўлишидан бироз олдин шомни ўқидилар. Абдуллаҳ ибн ал-Ҳорис деди: кейин хуфтон ҳақида: «Туннинг учдан бирига қадар деб ўйлайман,» деди.