باب الأَذَانِ لِلْفَائِتِ مِنَ الصَّلَوَاتِ
أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، - وَهُوَ ابْنُ أَبِي خَالِدٍ - قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو إِسْحَاقَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ صَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِجَمْعٍ بِإِقَامَةٍ وَاحِدَةٍ .
Бизга Амр ибн Али хабар бериб, деди: бизга Яҳё ибн Саид ривоят қилиб, деди: бизга Исмоил — у Ибн Абу Холид эди — ривоят қилиб, деди: менга Абу Ишоқ ривоят қилди, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Умардан (ривоят қилдики), у Жамъда (Муздалифада) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бир иқомат билан намоз ўқиди.
أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ وَكِيعٍ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جَمَعَ بَيْنَهُمَا بِالْمُزْدَلِفَةِ صَلَّى كُلَّ وَاحِدَةٍ مِنْهُمَا بِإِقَامَةٍ وَلَمْ يَتَطَوَّعْ قَبْلَ وَاحِدَةٍ مِنْهُمَا وَلاَ بَعْدُ .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар берди, у Вакииъдан (ривоят қилдики), деди: бизга Ибн Абу Зиъб ривоят қилди, у аз-Зуҳрийдан, у Солимдан, у отасидан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Муздалифада у икковини (Шом ва Хуфтонни) жамладилар, уларнинг ҳар бирини бир иқомат билан ўқидилар ва улардан бирор бирининг олдидан ҳам, кейинидан ҳам нафл ўқимадилар.
أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي سَعِيدٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ شَغَلَنَا الْمُشْرِكُونَ يَوْمَ الْخَنْدَقِ عَنْ صَلاَةِ الظُّهْرِ، حَتَّى غَرَبَتِ الشَّمْسُ وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ يَنْزِلَ فِي الْقِتَالِ مَا نَزَلَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { وَكَفَى اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ الْقِتَالَ } فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِلاَلاً فَأَقَامَ لِصَلاَةِ الظُّهْرِ فَصَلاَّهَا كَمَا كَانَ يُصَلِّيهَا لِوَقْتِهَا ثُمَّ أَقَامَ لِلْعَصْرِ فَصَلاَّهَا كَمَا كَانَ يُصَلِّيهَا فِي وَقْتِهَا ثُمَّ أَذَّنَ لِلْمَغْرِبِ فَصَلاَّهَا كَمَا كَانَ يُصَلِّيهَا فِي وَقْتِهَا .
Бизга Амр ибн Али хабар бериб, деди: бизга Яҳё ривоят қилиб, деди: бизга Ибн Абу Зиъб ривоят қилиб, деди: бизга Саид ибн Абу Саид ривоят қилди, у Абдурраҳмон ибн Абу Саиддан, у отасидан (ривоят қилдики), у деди: «Хандақ кунида мушриклар бизни Пешин намозидан қуёш ботгунигача машғул (банд) қилиб қўйдилар ва бу жанг (ҳақида) нозил бўлган нарса нозил бўлишидан олдин эди. Шунда Аллаҳ азза ва жалла: «Ва Аллаҳ мўминларни жанг (машаққати)дан кифоя қилди,» (Аҳзоб сураси) (оятини) нозил қилди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Билолга буюрдилар, у Пешин намозига иқомат айтди ва (Расулуллаҳ) уни ўз вақтида ўқиганидек ўқидилар. Сўнгра (Билол) Асрга иқомат айтди ва уни ўз вақтида ўқиганидек ўқидилар. Сўнгра Шомга азон айтди ва уни ўз вақтида ўқиганидек ўқидилар.»