أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ، أَنَّ سُوَيْدَ بْنَ قَيْسٍ، حَدَّثَهُ عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ حُدَيْجٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلَّى يَوْمًا فَسَلَّمَ وَقَدْ بَقِيَتْ مِنَ الصَّلاَةِ رَكْعَةٌ فَأَدْرَكَهُ رَجُلٌ فَقَالَ نَسِيتَ مِنَ الصَّلاَةِ رَكْعَةً فَدَخَلَ الْمَسْجِدَ وَأَمَرَ بِلاَلاً فَأَقَامَ الصَّلاَةَ فَصَلَّى لِلنَّاسِ رَكْعَةً فَأَخْبَرْتُ بِذَلِكَ النَّاسَ فَقَالُوا لِي أَتَعْرِفُ الرَّجُلَ قُلْتُ لاَ إِلاَّ أَنْ أَرَاهُ فَمَرَّ بِي فَقُلْتُ هَذَا هُوَ . قَالُوا هَذَا طَلْحَةُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ .
Бизга Қутайба хабар бериб, деди: бизга ал-Лайс ривоят қилди, у Язид ибн Абу Ҳабибдан (ривоят қилдики), унга Сувайд ибн Қайс ривоят қилди, у Муовия ибн Ҳудайждан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир куни намоз ўқидилар ва намоздан бир ракъат қолган ҳолида салом бердилар. Шунда бир киши етиб келиб: «Сиз намоздан бир ракъатни унутдингиз,» деди. Шунда (Расулуллаҳ) масжидга кирдилар ва Билолга буюрдилар, у намозга иқомат айтди ва (Расулуллаҳ) одамларга бир ракъат ўқиб бердилар. Мен буни одамларга айтдим, улар менга: «Бу кишини танийсанми?» дедилар. Мен: «Йўқ, агар уни кўрсамгина (танир эдим),» дедим. Сўнг у менинг ёнимдан ўтди, мен: «Мана шу ўзи,» дедим. Улар: «Бу Талҳа ибн Убайдуллаҳ,» дедилар.