أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا عَائِذُ بْنُ حَبِيبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ الطَّوِيلُ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ رَأَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نُخَامَةً فِي قِبْلَةِ الْمَسْجِدِ فَغَضِبَ حَتَّى احْمَرَّ وَجْهُهُ فَقَامَتِ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَحَكَّتْهَا وَجَعَلَتْ مَكَانَهَا خَلُوقًا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا أَحْسَنَ هَذَا " .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Оиз ибн Ҳабиб ривоят қилди, у деди: бизга Ҳумайд ат-Тавийл ривоят қилди, у Анас ибн Моликдан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) масжиднинг қибласида балғам кўриб, шу қадар ғазабландиларки, юзлари қизариб кетди. Шунда ансорлардан бир аёл туриб, уни ўчириб ташлади ва ўрнига хушбўй модда (халуқ) сурди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бу нақадар яхши (иш),» дедилар.