أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ يُونُسَ، قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَأَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبٍ، قَالَ سَمِعْتُ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ، يُحَدِّثُ حَدِيثَهُ حِينَ تَخَلَّفَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ قَالَ وَصَبَّحَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَادِمًا وَكَانَ إِذَا قَدِمَ مِنْ سَفَرٍ بَدَأَ بِالْمَسْجِدِ فَرَكَعَ فِيهِ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ جَلَسَ لِلنَّاسِ فَلَمَّا فَعَلَ ذَلِكَ جَاءَهُ الْمُخَلَّفُونَ فَطَفِقُوا يَعْتَذِرُونَ إِلَيْهِ وَيَحْلِفُونَ لَهُ وَكَانُوا بِضْعًا وَثَمَانِينَ رَجُلاً فَقَبِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلاَنِيَتَهُمْ وَبَايَعَهُمْ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمْ وَوَكَلَ سَرَائِرَهُمْ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ حَتَّى جِئْتُ فَلَمَّا سَلَّمْتُ تَبَسَّمَ تَبَسُّمَ الْمُغْضَبِ ثُمَّ قَالَ " تَعَالَ " . فَجِئْتُ حَتَّى جَلَسْتُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ لِي " مَا خَلَّفَكَ أَلَمْ تَكُنِ ابْتَعْتَ ظَهْرَكَ " . فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي وَاللَّهِ لَوْ جَلَسْتُ عِنْدَ غَيْرِكَ مِنْ أَهْلِ الدُّنْيَا لَرَأَيْتُ أَنِّي سَأَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ وَلَقَدْ أُعْطِيتُ جَدَلاً وَلَكِنْ وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ لَئِنْ حَدَّثْتُكَ الْيَوْمَ حَدِيثَ كَذِبٍ لِتَرْضَى بِهِ عَنِّي لَيُوشَكُ أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ يُسْخِطُكَ عَلَىَّ وَلَئِنْ حَدَّثْتُكَ حَدِيثَ صِدْقٍ تَجِدُ عَلَىَّ فِيهِ إِنِّي لأَرْجُو فِيهِ عَفْوَ اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ قَطُّ أَقْوَى وَلاَ أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْكَ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَمَّا هَذَا فَقَدْ صَدَقَ فَقُمْ حَتَّى يَقْضِيَ اللَّهُ فِيكَ " . فَقُمْتُ فَمَضَيْتُ . مُخْتَصَرٌ .
Бизга Сулаймон ибн Довуд хабар берди, у деди: бизга Ибн Ваҳб ривоят қилди, у Юнусдан (ривоят қилди). Ибн Шиҳоб деди: менга Абдурраҳмон ибн Каъб ибн Молик хабар бердики, Абдуллаҳ ибн Каъб деди: Мен Каъб ибн Моликнинг Табук ғазотида Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан қолиб кетган пайтидаги ўз ҳодисасини гапириб бераётганини эшитдим. У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эрталаб (Мадинага) келиб қолдилар. У зот сафардан келганларида аввал масжиддан бошлар, унда икки ракат ўқир, сўнг одамлар билан (учрашиш учун) ўтирар эдилар. Шундай қилганларида, (жангдан) қолиб кетганлар олдиларига келиб, узр айтиб, қасам ича бошладилар. Улар саксон нечта киши эдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларнинг ошкора (сўзлари)ни қабул қилдилар, улардан байъат олдилар, улар учун мағфират сўрадилар ва уларнинг кўнгилларидаги сирларини Аллаҳ азза ва жаллага ҳавола қилдилар. Ниҳоят мен келдим. Салом берганимда, у зот ғазабнок киши каби табассум қилдилар, сўнг: «Бу ёққа кел,» дедилар. Мен келиб, уларнинг олдида ўтирдим. У зот менга: «Сени нима қолдириб қўйди? Сен уловингни сотиб олмаганмидинг?» дедилар. Мен: «Ё Расулаллаҳ, Аллаҳга қасамки, агар сиздан бошқа дунё аҳлидан бировнинг олдида ўтирганимда, унинг ғазабидан қутулиб чиқаман деб билардим, чунки менга (сўзда) баҳслашиш (қобилияти) берилган. Лекин Аллаҳга қасамки, биламан: агар бугун сизга ёлғон сўз айтиб, сиз мен билан рози бўлсангиз, эҳтимол Аллаҳ азза ва жалла сизни менга ғазабнок қилиб қўяр. Агар сизга рост сўз айтсам, ундан менга (ғазаб) топасиз, аммо мен унда Аллаҳнинг афвини умид қиламан. Аллаҳга қасамки, мен сиздан қолиб кетган пайтимдан кўра ҳеч қачон кучлироқ ва имкониятлироқ бўлмаганман,» дедим. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Буниси рост гапирди, бас, Аллаҳ сен ҳақингда ҳукм чиқаргунича тур,» дедилар. Мен туриб, йўлга равона бўлдим. (Бу) қисқартирилган (ривоят)дир.