حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ فَاطِمَةَ بِنْتِ الْمُنْذِرِ، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ، أَنَّ امْرَأَةً، سَأَلَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَنِ الثَّوْبِ يُصِيبُهُ الدَّمُ مِنَ الْحَيْضَةِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " حُتِّيهِ ثُمَّ اقْرُصِيهِ بِالْمَاءِ ثُمَّ رُشِّيهِ وَصَلِّي فِيهِ " . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَأُمِّ قَيْسٍ بِنْتِ مِحْصَنٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَسْمَاءَ فِي غَسْلِ الدَّمِ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَقَدِ اخْتَلَفَ أَهْلُ الْعِلْمِ فِي الدَّمِ يَكُونُ عَلَى الثَّوْبِ فَيُصَلِّي فِيهِ قَبْلَ أَنْ يَغْسِلَهُ قَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنَ التَّابِعِينَ إِذَا كَانَ الدَّمُ مِقْدَارَ الدِّرْهَمِ فَلَمْ يَغْسِلْهُ وَصَلَّى فِيهِ أَعَادَ الصَّلاَةَ . وَقَالَ بَعْضُهُمْ إِذَا كَانَ الدَّمُ أَكْثَرَ مِنْ قَدْرِ الدِّرْهَمِ أَعَادَ الصَّلاَةَ . وَهُوَ قَوْلُ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ وَابْنِ الْمُبَارَكِ . وَلَمْ يُوجِبْ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنَ التَّابِعِينَ وَغَيْرِهِمْ عَلَيْهِ الإِعَادَةَ وَإِنْ كَانَ أَكْثَرَ مِنْ قَدْرِ الدِّرْهَمِ . وَبِهِ يَقُولُ أَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ . وَقَالَ الشَّافِعِيُّ يَجِبُ عَلَيْهِ الْغَسْلُ وَإِنْ كَانَ أَقَلَّ مِنْ قَدْرِ الدِّرْهَمِ وَشَدَّدَ فِي ذَلِكَ .
Бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, бизга Суфён ибн Уяйна, Ҳишом ибн Урвадан, у Фотима бинти ал-Мунзирдан, у Асмо бинти Абу Бакрдан (ривоят қилдики), бир аёл Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ҳайз қони тегиб қолган мато ҳақида сўради. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Уни қириб ташла, сўнг сув билан ишқалаб юв, кейин сув сеп ва унда намоз ўқи,» дедилар. (У) деди: Бу бобда Абу Ҳурайра ва Умм Қайс бинти Миҳсандан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Асмонинг қон ювиш ҳақидаги ҳадиси ҳасан саҳиҳдир. Илм аҳли матода қон бўлиб, уни ювишдан олдин (кишининг) унда намоз ўқиши ҳақида ихтилоф қилдилар. Тобеинлардан баъзи илм аҳли: «Агар қон дирҳам миқдорича бўлиб, уни ювмасдан унда намоз ўқиса, намозни қайтаради,» деди. Баъзилари: «Агар қон дирҳам миқдоридан кўпроқ бўлса, намозни қайтаради,» деди. Бу Суфён ас-Саврий ва Ибн Муборакнинг сўзидир. Тобеинлардан ва бошқалардан баъзи илм аҳли эса, дирҳам миқдоридан кўпроқ бўлса ҳам, унга (намозни) қайтаришни вожиб қилмади; Аҳмад ва Ишоқ ҳам шуни айтади. Шофий: «Дирҳам миқдоридан камроқ бўлса ҳам унга ювиш вожиб бўлади,» деди ва бунда қаттиқ турди.