حَدَّثَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الأَرْقَمِ، قَالَ أُقِيمَتِ الصَّلاَةُ فَأَخَذَ بِيَدِ رَجُلٍ فَقَدَّمَهُ وَكَانَ إِمَامَ قَوْمِهِ وَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِذَا أُقِيمَتِ الصَّلاَةُ وَوَجَدَ أَحَدُكُمُ الْخَلاَءَ فَلْيَبْدَأْ بِالْخَلاَءِ " . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ عَائِشَةَ وَأَبِي هُرَيْرَةَ وَثَوْبَانَ وَأَبِي أُمَامَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الأَرْقَمِ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . هَكَذَا رَوَى مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ وَيَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ الْقَطَّانُ وَغَيْرُ وَاحِدٍ مِنَ الْحُفَّاظِ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الأَرْقَمِ . وَرَوَى وُهَيْبٌ وَغَيْرُهُ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ رَجُلٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الأَرْقَمِ . وَهُوَ قَوْلُ غَيْرِ وَاحِدٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَالتَّابِعِينَ . وَبِهِ يَقُولُ أَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ قَالاَ لاَ يَقُومُ إِلَى الصَّلاَةِ وَهُوَ يَجِدُ شَيْئًا مِنَ الْغَائِطِ وَالْبَوْلِ . وَقَالاَ إِنْ دَخَلَ فِي الصَّلاَةِ فَوَجَدَ شَيْئًا مِنْ ذَلِكَ فَلاَ يَنْصَرِفْ مَا لَمْ يَشْغَلْهُ . وَقَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ لاَ بَأْسَ أَنْ يُصَلِّيَ وَبِهِ غَائِطٌ أَوْ بَوْلٌ مَا لَمْ يَشْغَلْهُ ذَلِكَ عَنِ الصَّلاَةِ .
Бизга Ҳаннод ибн ас-Сарий ривоят қилди, бизга Абу Муовия, Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Абдуллаҳ ибн ал-Арқамдан (ривоят қилдики), у деди: Намозга иқомат айтилди, шунда у бир кишининг қўлидан тутиб, уни (имомликка) ўтказди — ўзи (Абдуллаҳ) қавмининг имоми эди — ва: «Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг: «Намозга иқомат айтилса-ю, сиздан бирингиз ҳожатхонага эҳтиёж сезса, аввал ҳожатхонадан бошласин,» деганларини эшитдим,» деди. (У) деди: Бу бобда Оиша, Абу Ҳурайра, Савбон ва Абу Умамадан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Абдуллаҳ ибн ал-Арқамнинг ҳадиси ҳасан саҳиҳдир. Молик ибн Анас, Яҳё ибн Саид ал-Қаттон ва бошқа кўп ҳуффозлар уни шундай — Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Абдуллаҳ ибн ал-Арқамдан ривоят қилганлар. Вуҳайб ва бошқалар эса Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у бир кишидан, у Абдуллаҳ ибн ал-Арқамдан ривоят қилганлар. Бу Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) саҳобаларидан ва тобеинлардан кўпчиликнинг сўзидир. Аҳмад ва Ишоқ ҳам шуни айтиб: «(Киши) ғоит ёки бавл (сийиш) эҳтиёжини сезиб туриб намозга турмасин,» дедилар. Ва: «Агар намозга кириб, сўнг шулардан бирортасини сезса, уни машғул қилмагунча (намоздан) чиқмасин,» дедилар. Баъзи илм аҳли: «Бу уни намоздан чалғитмагунча, ғоит ёки бавл (эҳтиёжи) билан намоз ўқишида зарар йўқ,» деди.