حَدَّثَنَا أَبُو عُبَيْدَةَ بْنُ أَبِي السَّفَرِ، - وَهُوَ أَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْهَمْدَانِيُّ الْكُوفِيُّ وَإِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ قَالَ أَبُو عُبَيْدَةَ حَدَّثَنَا وَقَالَ، إِسْحَاقُ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ حُسَيْنٍ الْمُعَلِّمِ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَمْرٍو الأَوْزَاعِيُّ، عَنْ يَعِيشَ بْنِ الْوَلِيدِ الْمَخْزُومِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ مَعْدَانَ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ أَبِي الدَّرْدَاءِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَاءَ فَأَفْطَرَ فَتَوَضَّأَ . فَلَقِيتُ ثَوْبَانَ فِي مَسْجِدِ دِمَشْقَ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ صَدَقَ أَنَا صَبَبْتُ لَهُ وَضُوءَهُ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَقَالَ إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ مَعْدَانُ بْنُ طَلْحَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَابْنُ أَبِي طَلْحَةَ أَصَحُّ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَقَدْ رَأَى غَيْرُ وَاحِدٍ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ مِنَ التَّابِعِينَ الْوُضُوءَ مِنَ الْقَىْءِ وَالرُّعَافِ . وَهُوَ قَوْلُ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ وَابْنِ الْمُبَارَكِ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ . وَقَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ لَيْسَ فِي الْقَىْءِ وَالرُّعَافِ وُضُوءٌ . وَهُوَ قَوْلُ مَالِكٍ وَالشَّافِعِيِّ . وَقَدْ جَوَّدَ حُسَيْنٌ الْمُعَلِّمُ هَذَا الْحَدِيثَ . وَحَدِيثُ حُسَيْنٍ أَصَحُّ شَيْءٍ فِي هَذَا الْبَابِ . وَرَوَى مَعْمَرٌ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ فَأَخْطَأَ فِيهِ فَقَالَ عَنْ يَعِيشَ بْنِ الْوَلِيدِ عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ عَنْ أَبِي الدَّرْدَاءِ وَلَمْ يَذْكُرْ فِيهِ الأَوْزَاعِيَّ وَقَالَ عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ وَإِنَّمَا هُوَ مَعْدَانُ بْنُ أَبِي طَلْحَةَ .
Бизга Абу Убайда ибн Абус-Сафар — у Аҳмад ибн Абдуллаҳ ал-Ҳамдоний ал-Куфий — ва Ишоқ ибн Мансур ривоят қилдилар. Абу Убайда: бизга ривоят қилди, деди, Ишоқ эса: бизга хабар берди, деди: Абдуссамад ибн Абдулворис, менга отам ривоят қилди, Ҳусайн ал-Муаллимдан, у Яҳё ибн Абу Касийрдан, у деди: менга Абдураҳмон ибн Амр ал-Авзоий ривоят қилди, Яийш ибн ал-Валид ал-Махзумийдан, у отасидан, у Маъдон ибн Абу Талҳадан, у Абуд-Дардо (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қусдилар, шу сабабли рўзаларини очиб, таҳорат олдилар. (Рови деди:) мен Савбонни Димашқ масжидида учратдим ва буни унга зикр қилдим, у: рост айтди, мен у учун таҳорат сувини қуйган эдим, деди. Абу Исо (Термизий) деди: Ишоқ ибн Мансур «Маъдон ибн Талҳа» деди. Абу Исо (Термизий) деди: «Ибн Абу Талҳа» (дейилиши) асаҳҳдир. Абу Исо (Термизий) деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобалари ва бошқа тобиинлардан илм аҳлининг бирдан ортиғи қусиш ва бурун қонашдан таҳорат (олишни) қабул қилган. Бу Суфён ас-Саврий, Ибн ал-Муборак, Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир. Баъзи илм аҳли: қусиш ва бурун қонашда таҳорат (олиш) йўқ, дедилар. Бу Молик ва Шофеъийнинг сўзидир. Ҳусайн ал-Муаллим бу ҳадисни яхши (мукаммал) ривоят қилган. Ҳусайннинг ҳадиси бу бобда энг саҳиҳ нарсадир. Маъмар бу ҳадисни Яҳё ибн Абу Касийрдан ривоят қилиб, унда хато қилди, у: Яийш ибн ал-Валиддан, у Холид ибн Маъдондан, у Абуд-Дардодан, деди ва унда ал-Авзоийни зикр қилмади ҳамда «Холид ибн Маъдон»дан деди, ҳолбуки у Маъдон ибн Абу Талҳадир.