حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، أَخْبَرَنَا شَرِيكٌ، عَنِ الْمِقْدَامِ بْنِ شُرَيْحٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ مَنْ حَدَّثَكُمْ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَبُولُ قَائِمًا فَلاَ تُصَدِّقُوهُ مَا كَانَ يَبُولُ إِلاَّ قَاعِدًا . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ عُمَرَ وَبُرَيْدَةَ وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ حَسَنَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عَائِشَةَ أَحْسَنُ شَيْءٍ فِي هَذَا الْبَابِ وَأَصَحُّ . وَحَدِيثُ عُمَرَ إِنَّمَا رُوِيَ مِنْ حَدِيثِ عَبْدِ الْكَرِيمِ بْنِ أَبِي الْمُخَارِقِ عَنْ نَافِعٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ عَنْ عُمَرَ قَالَ رَآنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا أَبُولُ قَائِمًا فَقَالَ " يَا عُمَرُ لاَ تَبُلْ قَائِمًا " . فَمَا بُلْتُ قَائِمًا بَعْدُ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَإِنَّمَا رَفَعَ هَذَا الْحَدِيثَ عَبْدُ الْكَرِيمِ بْنُ أَبِي الْمُخَارِقِ وَهُوَ ضَعِيفٌ عِنْدَ أَهْلِ الْحَدِيثِ ضَعَّفَهُ أَيُّوبُ السَّخْتِيَانِيُّ وَتَكَلَّمَ فِيهِ . وَرَوَى عُبَيْدُ اللَّهِ عَنْ نَافِعٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ قَالَ عُمَرُ رضى الله عنه مَا بُلْتُ قَائِمًا مُنْذُ أَسْلَمْتُ . وَهَذَا أَصَحُّ مِنْ حَدِيثِ عَبْدِ الْكَرِيمِ وَحَدِيثُ بُرَيْدَةَ فِي هَذَا غَيْرُ مَحْفُوظٍ . وَمَعْنَى النَّهْىِ عَنِ الْبَوْلِ قَائِمًا عَلَى التَّأْدِيبِ لاَ عَلَى التَّحْرِيمِ . وَقَدْ رُوِيَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَ إِنَّ مِنَ الْجَفَاءِ أَنْ تَبُولَ وَأَنْتَ قَائِمٌ .
Бизга Али ибн Ҳужр ривоят қилди, у деди: бизга Шарик хабар берди, у ал-Миқдом ибн Шурайҳдан, у отасидан, у Оишадан (ривоят қилдики), у деди: ким сизларга Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) тик турган ҳолда кичик ҳожат чиқарар эдилар деб гапирса, уни тасдиқламанглар — у киши фақат ўтирган ҳолдагина кичик ҳожат чиқарардилар. (Термизий) деди: бу бобда Умар, Бурайда ва Абдурраҳмон ибн Ҳасанадан ҳам (ривоятлар) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Оишанинг ҳадиси бу бобда энг яхши ва энг саҳиҳдир. Умарнинг ҳадиси эса фақат Абдулкарим ибн Абул-Мухориқнинг Нофиъдан, у Ибн Умардан, у Умардан (қилган) ҳадиси орқали ривоят қилинган: (Умар) деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мени тик туриб кичик ҳожат чиқараётганимни кўриб: «Эй Умар, тик туриб сийма,» дедилар; шундан кейин мен ҳеч қачон тик туриб сиймадим. Абу Исо деди: бу ҳадисни фақат Абдулкарим ибн Абул-Мухориқ марфуъ (Пайғамбарга боғлаб) ривоят қилган, у эса ҳадис аҳли наздида заифдир; уни Айюб ас-Сахтиёний заиф санаб, у ҳақида (танқидий) гапирган. Убайдуллаҳ эса Нофиъдан, у Ибн Умардан ривоят қилиб деди: Умар (розияллаҳу анҳу) деди: мен ислом қабул қилганимдан бери тик туриб сиймадим. Бу Абдулкаримнинг ҳадисидан саҳиҳроқдир. Бурайданинг бу бобдаги ҳадиси маҳфуз (ишончли) эмас. Тик туриб сийишдан қайтаришнинг маъноси таҳрим (ҳаром қилиш) эмас, балки одоб жиҳатидандир. Абдуллаҳ ибн Масъуддан ривоят қилинишича, у деди: тик турган ҳолда сийишинг қўполликдандир.