حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَيُّمَا رَجُلٍ نَكَحَ امْرَأَةً فَدَخَلَ بِهَا فَلاَ يَحِلُّ لَهُ نِكَاحُ ابْنَتِهَا فَإِنْ لَمْ يَكُنْ دَخَلَ بِهَا فَلْيَنْكِحِ ابْنَتَهَا وَأَيُّمَا رَجُلٍ نَكَحَ امْرَأَةً فَدَخَلَ بِهَا أَوْ لَمْ يَدْخُلْ بِهَا فَلاَ يَحِلُّ لَهُ نِكَاحُ أُمِّهَا " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ لاَ يَصِحُّ مِنْ قِبَلِ إِسْنَادِهِ وَإِنَّمَا رَوَاهُ ابْنُ لَهِيعَةَ وَالْمُثَنَّى بْنُ الصَّبَّاحِ عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ . وَالْمُثَنَّى بْنُ الصَّبَّاحِ وَابْنُ لَهِيعَةَ يُضَعَّفَانِ فِي الْحَدِيثِ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ قَالُوا إِذَا تَزَوَّجَ الرَّجُلُ امْرَأَةً ثُمَّ طَلَّقَهَا قَبْلَ أَنْ يَدْخُلَ بِهَا حَلَّ لَهُ أَنْ يَنْكِحَ ابْنَتَهَا وَإِذَا تَزَوَّجَ الرَّجُلُ الاِبْنَةَ فَطَلَّقَهَا قَبْلَ أَنْ يَدْخُلَ بِهَا لَمْ يَحِلَّ لَهُ نِكَاحُ أُمِّهَا لِقَوْلِ اللَّهِ تَعَالَى (وَأُمَّهَاتُ نِسَائِكُمْ ) وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Лаҳиа ривоят қилди, у Амр ибн Шуайбдан, у отасидан, у бобосидан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Қайси бир киши бир аёлга уйланиб, у билан қўшилган бўлса, унинг қизига уйланиши унга ҳалол бўлмайди. Агар у (аёл) билан қўшилмаган бўлса, унинг қизига уйланаверсин. Ва қайси бир киши бир аёлга уйланиб, у билан қўшилган ёки қўшилмаган бўлса ҳам, унинг онасига уйланиши унга ҳалол бўлмайди,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис исноди томонидан саҳиҳ бўлмайди, уни фақат Ибн Лаҳиа ва ал-Мусанно ибн ас-Саббоҳ Амр ибн Шуайбдан ривоят қилганлар. Ал-Мусанно ибн ас-Саббоҳ ва Ибн Лаҳиа эса ҳадисда заиф саналадилар. Кўпчилик илм аҳли бунинг бўйича амал қиладилар, улар дедилар: агар киши бир аёлга уйланиб, сўнг у билан қўшилишдан олдин уни талоқ қилса, унинг қизига уйланиши ҳалол бўлади; агар киши қизга уйланиб, у билан қўшилишдан олдин уни талоқ қилса, унинг онасига уйланиши ҳалол бўлмайди — Аллаҳ таолонинг: «Ва хотинларингизнинг оналари (ҳаромдир)» деган сўзи сабабли. Бу Шофеий, Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир.