حَدَّثَنَا أَبُو سَلَمَةَ، يَحْيَى بْنُ خَلَفٍ حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ، عَنْ خَالِدٍ الْحَذَّاءِ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ لَوْ شِئْتُ أَنْ أَقُولَ، قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَكِنَّهُ قَالَ السُّنَّةُ إِذَا تَزَوَّجَ الرَّجُلُ الْبِكْرَ عَلَى امْرَأَتِهِ أَقَامَ عِنْدَهَا سَبْعًا وَإِذَا تَزَوَّجَ الثَّيِّبَ عَلَى امْرَأَتِهِ أَقَامَ عِنْدَهَا ثَلاَثًا . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَنَسٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَقَدْ رَفَعَهُ مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ عَنْ أَيُّوبَ عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ عَنْ أَنَسٍ وَلَمْ يَرْفَعْهُ بَعْضُهُمْ . قَالَ وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ قَالُوا إِذَا تَزَوَّجَ الرَّجُلُ امْرَأَةً بِكْرًا عَلَى امْرَأَتِهِ أَقَامَ عِنْدَهَا سَبْعًا ثُمَّ قَسَمَ بَيْنَهُمَا بَعْدُ بِالْعَدْلِ وَإِذَا تَزَوَّجَ الثَّيِّبَ عَلَى امْرَأَتِهِ أَقَامَ عِنْدَهَا ثَلاَثًا . وَهُوَ قَوْلُ مَالِكٍ وَالشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ . وَقَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنَ التَّابِعِينَ إِذَا تَزَوَّجَ الْبِكْرَ عَلَى امْرَأَتِهِ أَقَامَ عِنْدَهَا ثَلاَثًا وَإِذَا تَزَوَّجَ الثَّيِّبَ أَقَامَ عِنْدَهَا لَيْلَتَيْنِ . وَالْقَوْلُ الأَوَّلُ أَصَحُّ .
Бизга Абу Салама Яҳё ибн Халаф ривоят қилди, у деди: бизга Бишр ибн ал-Муфаззал ривоят қилди, Холид ал-Ҳаззодан, у Абу Қилобадан, у Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: «Агар хоҳласам, «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) айтдилар,» дейишим мумкин эди, лекин у (Анас): «Суннат шуки, агар киши хотини устига бокира (қиз)ни никоҳига олса, унинг ҳузурида етти (кеча) туради; агар хотини устига тул аёлни никоҳига олса, унинг ҳузурида уч (кеча) туради,» деди.» У деди: бу бобда Умму Саламадан ҳам (ривоят бор). Абу Исо (Термизий) деди: Анас ҳадиси ҳасан саҳиҳдир. Муҳаммад ибн Ишоқ буни Айюбдан, у Абу Қилобадан, у Анасдан марфуъ (Набийга боғланган) қилиб ривоят қилган, баъзилари эса марфуъ қилмаган. У деди: баъзи илм аҳли ҳузурида амал шунга биноандир; улар айтишди: агар киши хотини устига бокира аёлни никоҳига олса, унинг ҳузурида етти (кеча) туради, сўнг улар ўртасида адолат билан навбат тақсимлайди; агар хотини устига тул аёлни никоҳига олса, унинг ҳузурида уч (кеча) туради. Бу Молик, Шофиий, Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир. Тобеийнлардан бўлган баъзи илм аҳли эса: «Агар хотини устига бокирани никоҳига олса, унинг ҳузурида уч (кеча) туради, агар тул аёлни никоҳига олса, унинг ҳузурида икки кеча туради,» дейишган. Биринчи сўз эса саҳиҳроқдир.