حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ أَبِي سُلَيْمَانَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ سُئِلْتُ عَنِ الْمُتَلاَعِنَيْنِ، فِي إِمَارَةِ مُصْعَبِ بْنِ الزُّبَيْرِ أَيُفَرَّقُ بَيْنَهُمَا فَمَا دَرَيْتُ مَا أَقُولُ فَقُمْتُ مَكَانِي إِلَى مَنْزِلِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ اسْتَأْذَنْتُ عَلَيْهِ فَقِيلَ لِي إِنَّهُ قَائِلٌ . فَسَمِعَ كَلاَمِي فَقَالَ ابْنُ جُبَيْرٍ ادْخُلْ مَا جَاءَ بِكَ إِلاَّ حَاجَةٌ . قَالَ فَدَخَلْتُ فَإِذَا هُوَ مُفْتَرِشٌ بَرْدَعَةَ رَحْلٍ لَهُ . فَقُلْتُ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْمُتَلاَعِنَانِ أَيُفَرَّقُ بَيْنَهُمَا قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ نَعَمْ إِنَّ أَوَّلَ مَنْ سَأَلَ عَنْ ذَلِكَ فُلاَنُ بْنُ فُلاَنٍ أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ لَوْ أَنَّ أَحَدَنَا رَأَى امْرَأَتَهُ عَلَى فَاحِشَةٍ كَيْفَ يَصْنَعُ إِنْ تَكَلَّمَ تَكَلَّمَ بِأَمْرٍ عَظِيمٍ وَإِنْ سَكَتَ سَكَتَ عَلَى أَمْرٍ عَظِيمٍ . قَالَ فَسَكَتَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ يُجِبْهُ فَلَمَّا كَانَ بَعْدَ ذَلِكَ أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ إِنَّ الَّذِي سَأَلْتُكَ عَنْهُ قَدِ ابْتُلِيتُ بِهِ . فَأَنْزَلَ اللَّهُ هَذِهِ الآيَاتِ الَّتِي فِي سُورَةِ النُّور : (وَالَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْوَاجَهُمْ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ شُهَدَاءُ إِلاَّ أَنْفُسُهُمْ ) حَتَّى خَتَمَ الآيَاتِ فَدَعَا الرَّجُلَ فَتَلاَ الآيَاتِ عَلَيْهِ وَوَعَظَهُ وَذَكَّرَهُ وَأَخْبَرَهُ أَنَّ عَذَابَ الدُّنْيَا أَهْوَنُ مِنْ عَذَابِ الآخِرَةِ . فَقَالَ لاَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا كَذَبْتُ عَلَيْهَا . ثُمَّ ثَنَّى بِالْمَرْأَةِ فَوَعَظَهَا وَذَكَّرَهَا وَأَخْبَرَهَا أَنَّ عَذَابَ الدُّنْيَا أَهْوَنُ مِنْ عَذَابِ الآخِرَةِ فَقَالَتْ لاَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا صَدَقَ . قَالَ فَبَدَأَ بِالرَّجُلِ فَشَهِدَ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ وَالْخَامِسَةُ أَنَّ لَعْنَةَ اللَّهِ عَلَيْهِ إِنْ كَانَ مِنَ الْكَاذِبِينَ . ثُمَّ ثَنَّى بِالْمَرْأَةِ فَشَهِدَتْ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الْكَاذِبِينَ وَالْخَامِسَةَ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْهَا إِنْ كَانَ مِنَ الصَّادِقِينَ . ثُمَّ فَرَّقَ بَيْنَهُمَا . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ وَابْنِ عَبَّاسٍ وَابْنِ مَسْعُودٍ وَحُذَيْفَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ ابْنِ عُمَرَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا الْحَدِيثِ عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ .
Бизга Ҳаннод ривоят қилди, бизга Абда ибн Сулаймон ривоят қилди, у Абдулмалик ибн Абу Сулаймондан, у Саид ибн Жубайрдан (ривоят қилдики), у деди: Мусъаб ибн аз-Зубайрнинг амирлиги даврида мендан лиъон қилган (эр-хотинни лаънатлашиб қасам ичган) иккиси ҳақида — улар ажратиладими, деб сўрашди. Мен нима дейишни билмадим. Шунда ўрнимдан туриб, Абдуллаҳ ибн Умарнинг уйига бордим ва ундан (кириш) изни сўрадим. Менга: «У ухламоқда,» дейишди. Лекин у менинг сўзимни эшитиб қолиб: «Ибн Жубайрми? Кир, сени фақат бир ҳожат келтиргандир,» деди. (Саид) деди: мен кирдим, у эса ўз уловининг эгар-тўшагини тўшаб ўтирган экан. Мен: «Эй Абу Абдурраҳмон, лиъон қилган иккиси ажратиладими?» дедим. У: «Субҳоналлаҳ, ҳа! Бу ҳақда биринчи сўраган киши фалончининг ўғли фалончи эди. У Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келиб: ‹Эй Аллаҳнинг Расули, агар биримиз хотинини фоҳиша иш устида кўрса, нима қилсин? Агар гапирса, улкан иш ҳақида гапирган бўлади; агар жим турса, улкан иш устида жим турган бўлади,› деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жим турдилар ва унга жавоб бермадилар. Шундан кейин у (яна) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келиб: ‹Мен сиздан сўраган нарсага (ўзим) дучор бўлдим,› деди. Шунда Аллаҳ Нур сурасидаги мана шу оятларни нозил қилди: ‹Хотинларини (зинода) айблаб, ўзларидан бошқа гувоҳлари бўлмаганлар...› — то оятлар охиригача. Сўнг у (Набий) кишини чақириб, унга оятларни тиловат қилдилар, унга ваъз қилдилар, эслатдилар ва дунё азоби охират азобидан енгилроқ эканини билдирдилар. У: ‹Йўқ, сизни ҳақ билан жўнатган Зот ҳақи, мен у ҳақда ёлғон гапирмадим,› деди. Сўнг аёлга (қайтиб), унга ҳам ваъз қилдилар, эслатдилар ва дунё азоби охират азобидан енгилроқ эканини билдирдилар. У: ‹Йўқ, сизни ҳақ билан жўнатган Зот ҳақи, у рост гапирмади,› деди. Сўнг эрдан бошладилар: у тўрт марта — Аллаҳ номи билан, мен ростгўйларданман, деб гувоҳлик берди, бешинчисида — агар ёлғончилардан бўлсам, Аллаҳнинг лаънати менга бўлсин, деб. Сўнг аёлга (қайтиб), у тўрт марта — Аллаҳ номи билан, у ёлғончилардандир, деб гувоҳлик берди, бешинчисида — агар у ростгўйлардан бўлса, Аллаҳнинг ғазаби менга бўлсин, деб. Сўнг у (Набий) иккисини ажратдилар,› деди. (Термизий) деди: бу бобда Саҳл ибн Саъд, Ибн Аббос, Ибн Масъуд ва Ҳузайфадан ҳам (ҳадис) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Ибн Умарнинг ҳадиси ҳасан саҳиҳдир ва илм аҳли ҳузурида амал шу ҳадисга биноандир.